Dierenarts in hart en nieren

Het einde van een vakantie

2011-05-01T22:58:00.003Z

Het zal je maar gebeuren, de laatste dag van je vakantie is aangebroken, oliepeil gecontroleerd, caravan gesopt en koffers gepakt. Klaar voor vertrek naar de andere kant van het land. Nog even een rondje met het hondje en dan is het zover. Maar waar is de hond? Bij de buren?...nee!, de washokken?....ook niet! Dan vast bij de beheerder van de camping, daar gaat hij nogal eens naar toe om de vuilnisbakken te inspecteren. Maar helaas, ook daar is geen hond te bekennen. De zoektocht wordt langzamerhand uitgebreid naar het pad langs de camping, het landje achter de beukenhaag om uiteindelijk bij de grote weg uit te komen. Roepen en fluiten geeft geen resultaat dus loopt het baasje langs het fietspad richting het dorp. Gelukkig ziet hij aan de rand van de sloot, blij kwispelend het dier liggen. Maar dan komt de werkelijkheid als een mokerslag. De reden dat de rand van de sloot is gekozen, is niet vrijwillig. In zijn jeugdig enthousiasme wilde hij de weg oversteken, denkend dat een auto alleen maar leuk is en je naar leuke dingen brengt. Deze keer heeft hij de andere kant van het vehikel ervaren. Bij het oversteken heeft hij net een aanstormend monster geraakt en daarbij beide voorbenen gebroken. Dertig centimeter verder en hij was er niet meer geweest.
En nu ligt hij uit te slapen in de recovery. Op het bot van het linker been zit een “seven hole dynamic compression plate” waarbij de ruimte boven het polsgewricht maar amper genoeg is om de plaat aan te brengen. Het rechterbeen is met een “eight hole” vastgezet. Het soort botplaat geeft de mogelijkheid om de botdelen bij het vastschroeven onder druk in elkaar te persen waardoor de genezing sterk versneld wordt. Beide benen in het gips om elk risico op verdere blessure te voorkomen.
En ondanks een eigenlijk erg vervelend einde van de vakantie spreekt de eigenaar zijn geluk uit over hoe een ongeluk uiteindelijk toch nog redelijk goed kan aflopen.

Maar hij had zich wel een ander einde van de vakantie voorgesteld zo vertrouwd hij mij toe.

lief klein konijntje

2011-04-20T08:14:00.003Z

"het zalfje van twee weken terug heeft niet geholpen", zegt de de boomlange jongeman die in zijn ene hand een mand met huisdier, en aan zijn andere een klein, wat angstig kijkend klein meisje heeft. Ze weet wel dat haar "Snuffie" ziek is maar het hele gedoe van het noodzakelijke dierenartsenbezoek ziet ze duidelijk niet zitten. De mand word op tafel gezet en met een zwaai wordt de deksel omgeslagen. Ik zie een klein konijntje die zijn oortjes triest naar beneden laat hangen. Nu moet ik er wel bij vertellen dat het een Duits hangoor dwergkonijntje is en dus hoort het hangen van de oren er helemaal bij. Ik til het diertje uit de mand en bekijk het probleem. Dikke klonters natte maar ook ingedroogde pus zitten links en rechts in en aan de haren onder en voor de ogen vastgeplakt. Een week geleden heb ik het diertje ge-ent en voor de lichte oogontstekings verschijnselen die het dier toen had, heb ik een zalfje meegegeven. Maar ondertussen is het kleine probleem van toen een veel groter probleem van nu geworden.
De oogontsteking bij het konijn is een veelvuldig voorkomend probleem. De bacterie die de ontsteking veroorzaakt is bij alle konijnen aanwezig maar alleen onder bijzondere omstandigheden wordt hij actief. En als hij actief wordt is hij moeilijk te bestrijden. Dat bleek maar eens te meer aan dit konijntje dat zich, hevig tegenstribbelend, aan mijn onderzoek wil onttrekken. De haren bij de ooghoeken laten los als ik de korsten pus verwijder. De ontsteking zit ook in de haarzakjes en daarmee is het loslatingsproces van de haren gestart. De eigenaar kijkt een beetje verbaasd toe als er grote kale plekken onder de ogen verschijnen en ik moet hem geruststellen dat het uitrekken van de haren niet zielig en zelfs noodzakelijk is om de huid verder tegen infectie te beschermen. Ik luister naar de longen en moet tot de conclusie komen dat er een bronchitis met hier en daar zelfs longontstekings plekken te beluisteren zijn. Het kleine meisje staat met grote ogen alle verrichtingen te bekijken. Zij hoort mijn uitleg over het zieke diertje wel maar luistert er duidelijk niet naar. En begrijpen doet ze het al helemaal niet. Het enige dat voor haar telt is dat haar vriendje zielig is en ze hem eigenlijk alleen maar wil vasthouden en knuffelen. Ik spreek mijn bezorgdheid over de longontsteking uit en besluit het consult met een injektie antibioticum. Ook neemt de eigenaar een paar spuiten met antibiotica mee om de behandeling thuis voort te zetten. Het zalfje moet nog even doorgebruikt worden want hoewel hij op het eerste gezicht niets deed is het een welkome aanvulling op de noodzakelijke behandeling.

Helaas moet ik adviseren het knuffelen even achterwege te laten. Bacterien zijn meestal niet kieskeurig en lusten ook wel kleine bange meisjes.

Een lange lijst

2011-04-10T17:16:00.001Z

Gelukkig heeft mevrouw een verzekering voor haar hond afgesloten want de lijst met aandoeningen waar hij, een vrolijke bullterrier van 5 jaar, aan lijdt begint respectabele vormen aan te nemen. Hij heeft een heel vervelende huidaandoening waarbij een voedingsallergie door schimmels en bacterien tot een complex probleem wordt gemaakt. Maar als ik het lijstje van de laatste tijd afloop zie ik ook nog een oogontsteking, een oorontsteking, een tumor aan een melklijst en eentje aan een teen. Daarnaast heeft hij de neiging om dingen van de straat te eten, waarbij het hem niet zoveel scheelt of datgene wat hij tot zich neemt eetbaar danwel oneetbaar is. Zo zijn er al verschillende soorten plastic en een vogelnetje via zijn maagdarmkanaal gepasseerd. Twee weken terug had hij weer wat anders. Een forse diarree met hoge koorts maakte het leven duidelijk minder aangenaam. Gelukkig was met de ingestelde behandeling het probleem gauw over. Maar het afgelopen weekend was het weer zover. Weer problemen van het maagdarmkanaal met braken, hoge koorts en bloedige diarree. Nu wil het geval dat juist dit weekend we alleen een assistente beschikbaar hadden omdat de artsen elk door een belangrijke afspraak elders waren hoewel er natuurlijk altijd een spoedarts bechilbaar is. Een goede zorg wordt hierdoor altijd gewaarborgd. Zo kon het dus gebeuren dat ik op het verjaarsfeest van mijn bejaarde vader door mijn assistente gebeld werd en ik het probleem waar zij zojuist mee geconfronteerd was, van haar hoor. Gezien het braken en de (bloederige) diarree stel ik haar voor een parvo-test uit te voeren. Ik lepel net het laatste stukje taart naar binnen als mijn telefoon de uitslag aankondigt. Ik neem op en hoor dat parvo niet de oorzaak is. We overleggen nog even waarbij de assistente een nauwkeurig verslag doet van alle verschijnselen die ze waarneemt. We besluiten een rontgenfoto te maken en gelukkig kan ik dat wel aan haar overlaten. Een slokje bier, zo uit de fles natuurlijk, gaat zijn weg achter een handje borrelnootjes, als de telefoon weer gaat. Het is de assistente die omschrijft wat ze op de foto ziet. Aan het verhaal kan ik niet duidelijk opmaken wat er aan de hand is maar het klinkt niet helemaal in orde. Samen met de eigenaar besluiten we de “Bull” met alle gegevens toch maar naar de weekenddienstarts te laten gaan. Eerst legt de assitente nog een infuus in de bloedbaan aan zodat we vocht en medicijnen in het bloed kunnen aanbrengen. Ik ben trots op de assistente, zoals ze alle dingen die binnen haar kundigheid als paraveterinair beschikbaar zijn toch maar durft aan te pakken.

Zojuist lees ik het verslag van de specialist in Amsterdam. De weekenddienstarts had, op basis van alle gegevens die hem waren aangeleverd, “Bull en Baasje” al snel naar hen doorverwezen. Het blijkt dat uit de maag van de hond meerdere stukken van een plastic pop zijn verwijderd. In het verslag lees ik ook dat het naar omstandigheden goed met Bull gaat.

En zo kunnen we weer een nieuw wapenfeit aan de ondertussen lange lijst van problemen en behandelingen van Bull toevoegen.

Een frisse, zuivere lucht??

2011-04-02T21:52:00.002Z

Het is een oud hondje. Best nog wel levendig en aktief maar ook een beetje de weg kwijt. Het bazinnetje komt wat onzeker voor een klein tumortje op het ooglid. Ik buig me voorzichtig over het diertje heen wetend dat de leeftijd en de forse staar een plotselinge afweer reactie kan opleveren waarbij een felle knauw in je vingers niet denkbeeldig is. Als ik dichterbij het hoofd van het dier kom wordt ik onpasselijk van de gore putlucht die uit de bek vrijkomt. Naast de inspectie van het gezwelletje licht ik ook even een bovenlip op. Wat ik zie is schrikbarend. Het gebit is een grote rottende massa met tandsteen, stinkende prut en loszittende elementen. “Het gezwelletje moeten we eigenlijk weghalen” zeg ik tegen haar en ik vervolg met de opmerking dat we dan misschien ook maar het gebit moeten aanpakken. Ze kijkt me bezorgd aan. Haar vorige dierenarts had de narcose bij het oude hondje niet meer aangedurfd vandaar dat er al jaren niets meer aan de bek was gedaan. “Maar het stinkt enorm” zo vertrouwd ze me toe. Ik staar peinzend uit het raam. Natuurlijk is een narcose voor zo een oud dier nooit gewenst maar de permanente ontsteking in de bek geeft ook zo zijn problemen in het lichaam. Nierschrompeling en hartekleplekkage zijn de meest bekende complicaties van een slecht gebit. Ik leg het bazinnetje uit dat de leeftijd natuurlijk een verhoging van het narcoserisico met zich meebrengt maar dat we dat risico misschien toch maar moeten nemen, omdat het wegrotten van je gebit een smerige en pijnlijke zaak is. Ik zie dat ze heen en weer wordt geslingerd tussen haar gevoelens en haar verstand. Uiteindelijk geeft ze aan dat ze de ingreep graag wil laten doen. “gaat het verkeerd dan moet dat maar” zegt ze.
Drie dagen later ligt hij rustig ademend op tafel. Over de neus heeft hij een zuurstofmasker en ik hoor het geruststellende suisende geluid van de luchtstroom die bij elke ademtocht diep in de longen wordt ingezogen en het brommende geluid van de generator die dit hersen- en hartbeschermende gas produceert. Een flinke shot pijnstiller moet elk ongemak zoveel mogelijk weghouden en via een infuus houdt ik het diertje in een lichte slaap. De eerste paar tanden hebben geen kracht nodig. Als ik ze met mijn tang vastpak liggen ze er al uit. Het volgende setje geeft wat meer problemen maar nadat ik een seconde of tien wat druk op de elementen uitoefen voel ik de wortels loskomen van de wortelkassen. Blijven twee grote kiezen met meerdere wortel die in verschillende richtingen lopen over. Omdat er een chronische pijn kan blijven als er stukjes wortel achterblijven slijp ik de kiezen doormidden om vervolgens met een hevel druk op de onderdelen aan te brengen. En zo kan ik ook de laatste delen van het gebit verwijderen.

Als ik een uurtje later het diertje dankzij de voorzichtige narcose en het beschermende zuurstof weer fris en fruitig in zijn hok zie staan, haal ik opgelucht adem. Voortaan zal de patient weer met een schone zij het tandeloze mond door het leven gaan.

Das Kikkuh !!

2011-03-28T14:03:00.002Z

Samen met de collega bekijk ik de röntgenfoto's. Hoewel er op de foto niet veel afwijkends aan het gewricht te zien is geeft de hond een forse pijnreactie op de linker elleboog met name bij het strekken, zo vertelt hij. De andere gewrichten van dit been zijn pijnvrij, ook als er bij het manipuleren flink de grenzen van buigen en strekken gezocht wordt. “Ik laat ze wel een afspraak maken” zegt de collega en hij stopt de foto's weer terug in de grote bruine map die hij vervolgens onder zijn oksel steekt. Hij slurpt het restje koffie weg terwijl hij naar de uitgang loopt. Ik doe hem uitgeleide. Twee dagen later belt de eigenaar om een afspraak te maken. Het is erg druk in de praktijk en voor het verdere onderzoek van de kreupelheid en een eventuele operatie heb ik toch wel het grootste gedeelte van een dagdeel nodig dus ze moeten een weekje wachten voor er ruimte is. Maandagochtend, het is zover. Na een gedegen kreupelheidsonderzoek dat zowel het monsteren (nauwkeurige inspectie van het looppatroon) als een goed afvoelen van de benen en manipuleren van de gewrichten van de hond behelst moet ik de conclusie van de collega bevestigen: kreupel linker voorpoot en pijnlijk bij strekken elleboog. Ik maak nog wat extra röntgenopnames in wat andere richtingen maar behalve de geringe artrose en een mogelijke reactie van de binnenste gewrichtsbal van de bovenarm kan ik weinig afwijkends ontdekken. De pijnlijkheid, de artrose en de dubieuze gewrichtsvlakte zijn voor mij genoeg reden om het gewricht open te maken om te kijken waar de hond last van heeft.
De elleboog is een moeilijk te bereiken en ingewikkeld gewricht. Drie botten die op en in elkaar ingrijpen met op de belangrijke plekken een stevig bandenapparaat. Langzaamaan zoek ik mijn weg naar de diepte terwijl de assistente spieren opzijtrekt met stalen haken om voor mij het operatiegebied zichtbaar te krijgen. Steeds moet er met steriele gazen het opwellende bloed weggedept worden. Al voelend, snijdend en knippend komen de diepere delen in beeld. Ik zoek het gewrichtskapsel op en open het gewricht met behulp van een klein sneetje. Aan de slijmerige vloeistof die als glijmiddel voor de beweging van een gewricht gebruikt wordt kan ik zien dat het gewricht geopend is. Een klein bottig uitsteekseltje dat nogal eens loszit krijgt mijn bijzondere aandacht maar ik moet constateren dat deze gewoon vast op zijn plek zit. Ik laat een tweede assistente het gewricht openwrikken door het onderbeen uit te buigen. Plots schiet er een 1 mm klein wit streepje door mijn gezichtsveld. Een kraakbeenflapje is van de gewrichtsvlakte losgebroken en zwerft nu in het gewricht. Net als een steentje in je schoen is dit voldoende om de pijnlijkheid te verklaren. Met veel moeite krijg ik het losse flapje van 2 bij 6 mm te pakken en kan het verwijderen. "das kikkuh" hoor ik de assistente die het onderbeen vast houd zeggen

En om heel eerlijk te zijn: dat vind ik zelf ook.

geluksvogel

2011-03-21T22:10:00.000Z

Hij had al een poos in het asiel gezeten. Blijkbaar kon hij de baasjes die een nieuwe hond zochten niet bekoren. En om heel eerlijk te zijn kan ik het ook wel een beetje begrijpen. Hij is groot, hij is log, hij kwijlt en hij is dolenthousiast. Oja, en hij heeft ook nog een gescheurde kruisband in zijn knie. Gelukkig past er met een beetje goede wil op de meeste potjes wel een dekseltje en zo ook nu. Het nieuwe baasje in spe was als een blok voor hem gevallen maar had gewoon de centjes niet om de knie te laten behandelen. Dus hebben we met elkaar telefonisch eens rond de tafel gezeten, hier en daar wat potjes open getrokken (komt ons potje "beesje zonder baasje" ook weer eens van pas) en zijn we tot elkaar gekomen. Elke partij een derde deel van de kosten. Het nieuwe baasje is dolenthousiast over zijn nieuwe huisgenoot en ik zie ze dan ook regelmatig in de spreekkamer om een kwaal te onderzoeken en zo nodig te behandelen. En ik zie ze graag komen, wordt blij van het toegewijd zijn van baas aan hond en hond aan baas.
Laatst was hij er weer. De stoelen in de wachtkamer waren van hun plaats getrokken, opzij geschoven door het logge, grote lijf op zoek naar ik weet niet wat. Ik liet ze binnen en meteen steeg mijn bewondering voor het baasje met 200%. Nadat de grote kop eerst vluchtig in mijn schoot gelegd en de hond een krab achter de oren in ontvangst genomen had, spurtte de loebas door de behandelruimte. Al die luchtjes hadden een desastreus effect op het kwijlvermogen van deze hond. De slierten slijm hingen 20 cm uit de lippen. Nadat ik de viezigheid van mijn kleren had geveegd werd ik gewaar wat de kwaal het dier was. Een hinderlijke oorontsteking zorgde voor een vervelende kriebel in de gehoorgang. En wat doet een hond met oorontsteking? Juist!!!! om aan die hinderlijke jeuk te ontkomen klappert hij met het hoofd. Ik onderzoek de gehoorgang en schrijf een medicijn voor. "Elke dag een kneepje zalf diep in de gehoorgang aanbrengen" staat er op het etiket dat ik op de spuitflacon plak. Na de behandeling doe ik de breed glimlachende en verliefd naar zijn beest kijkend baasje met hond en oorzalf uitgeleide.

Hierna pak ik de sop-emmer en laat hem vollopen met lauw water. Ik voeg een flinke scheut van een bekend merk schoonmaakmiddel toe en vervolgens schrob ik met sop en een poetsdoek de praktijk schoon. Al poetsend vraag ik me af hoe het er bij het baasje thuis uit zal zien. Zeker weet ik wel dat de mantel der liefde veel kan bedekken.

De jongste niet meer

2011-03-13T19:58:00.004Z

Ik parkeer de auto aan de kant van de weg, net in een flauwe bocht en met de neus naast een oude verzakte boom. Mijn zakken zitten volgepropt met de flessen en spuiten die ik nodig heb voor mijn taak. Ik stap uit en ga het pad van het boerderijtje aan mijn rechterhand op, een wat ouder, verweerd pand met op de oprijlaan een oldtimer met daarin twee op wraak beluste keffertjes. Het slot van het houten hek sluit niet helemaal en kraakt als ik hem van een kier openduw naar een ruimte waar ik doorheen kan lopen. De eigenaresse van het hoogbejaarde New Foundlander teefje die ik een spuitje moet geven komt mij al tegemoet. Op hetzelfde moment komt ook de fokster van het teefje het pad oplopen. Zij woont nu al weer jaren in de Flevopolder maar voor deze gebeurtenis heeft ze de reis naar Noord-Holland graag gemaakt. Dit is de laatste hond van mijn laatste nest zo laat ze me weten. De achterdeur gaat open en ik betreed de keuken. Aan de houten muur zijn een veelheid aan foto's geprikt, getuigend van een bewogen en zo te zien gelukkig leven. Het bazinnetje is een jaar geleden gepensioneerd en besteed nu haar aandacht aan kinderen, kleinkinderen en natuurlijk de honden. Zo vlak bij het strand duren de wandelingen uren waarbij de wind de muizenissen uit het hoofd blazen.
Het teefje ligt in een hoekje van de keuken en besteedt niet al teveel aandacht aan de omgeving. Ondanks een forse hartafwijking, een aandoening die bij een New Foundlander op leeftijd geen uitzondering is, ging het tot voor kort nog prima met de krasse dame. Maar nu heeft een tumor in de tong haar toch geveld. Ik slurp mijn koffie, de lippen aan de rand van een verweerd, antiek kopje. We praten wat over de strijd die het dappere dier de laatste paar weken heeft gestreden en over het verdriet van het komende, onvermijdelijke afscheid. De twee oudere dames kletsen eigenlijk nog best ontspannen en ik doe dapper mee terwijl ik wacht tot het moment dat zij toe zijn aan de laatste behandeling van het arme dier. Als het moment daar is verplaatsen we de moeilijk lopende "oude dame" naar de serre, de plek waar ze zo graag verpoosde. Een voorprikje met een slaapmiddel en tien minuten wachten, waarna ik het narcosemiddel in een ader aan het achterbeen van de hond aanbreng. Dikke tranen rollen van de wangen van het baasje over de zware zwarte kop. Een laatste diepe zucht als het leven het lichaam verlaat. Na een poosje sta ik op en neem afscheid.

Als ik het pad weer afloop zie ik de punt van mijn auto een oude mitsubishi uit 1994 bij de oude eik en ik bedenk dat ik met mijn 52 jaren relatief de jongste van het hele stel ben.

Uit!!

2011-03-06T21:57:00.003Z

Een gemiddelde weekend-dienst begint met de telefoon. Dat wil zeggen dat ik om negen uur zaterdagmorgen de telefoon omzet van de dienstdoende arts naar mijzelf. Normaal gesproken begint het bellen dan ook meteen. Afspraken maken voor het programma van de zaterdag, overleg over een cavia die niet wil eten of een hond die al een paar dagen diarree heeft, een kat met pijn in de keel of een parkiet met legnood. Door de dag heen gaat dit zo door. Een momentje rust is er eigenlijk niet bij en je bent al blij als je de tijd krijgt om normaal een maaltijd naar binnen te kunnen werken. De opname vult zich in de loop van de dag met patienten die voor het overgrote deel na behandeling of onderzoek dezelfde dag weer naar huis kunnen. Gelukkig wordt me wel een rustige nachtrust gegund maar de zondag gaat door waar de zaterdag gestopt was. Het is nu zondagavond en ik zit uitgeteld in een stoel. Een aangereden kat heeft me de afgelopen paar uur flink beziggehouden, het linker oog ligt op de wang, de onderkaak is tussen links en rechts gebroken en bij een goede inspectie van de bovenkaak blijkt er ook een scheur in het gehemelte te zitten. Het is wonderbaarlijk dat het diertje de klap tegen het hoofd heeft overleefd. Het oog heb ik met spoed in de oogkas teruggeplaatst, iets wat alleen lukte nadat ik een sneetje in de buitenste ooghoek heb gemaakt om wat meer ruimte te krijgen. De oogleden kan ik met moeite over het oog heen hechten zodat er een permanente druk op de oogbol blijft. Met medicijnen hoop ik de zwelling achter het oog weg te krijgen zodat het gezichtsvermogen niet al te zeer beschadigd wordt door een te grote trekkracht aan de oogzenuw. De onderkaak bevestig ik weer aan elkaar met een ijzerdraad en ik breng een infuus aan om de vochtbalans op peil te houden. Ook heb ik zo de mogelijkheid om snel medicijnen in het bloed toe te dienen.De kat ligt in de zuurstoftent ter ondersteuning van de bemoeilijkte ademhaling.

Te moe om nog wat te ondernemen zak ik onderuit in een stoel nadat ik een cd-tje met klassieke muziek heb opgezet. Onze hond kijkt me misprijzend aan. De hele dag van huis en dan in je stoel onderuitzakken? volgens haar kan dat niet de bedoeling zijn! Ze slenterd wat rond me heen alsof ze zeggen wil dat ook zij recht op aandacht heeft. Maar ik zit met halfgesloten ogen een beetje voor me uit te staren. Plots loopt ze op de cd speler af en kijkt eens goed naar het apparaat. Gedecideerd steekt ze haar snuit naar voren en drukt met haar neus op de uitknop. Ze kijkt me aan, “komop slapjanus” lijkt ze te zeggen “ik moet nodig een blokje om”!

Bergafwaarts

2011-02-26T20:29:00.003Z

Omdat het baasje naar de sneeuw is wordt de zieke Flatcoat Retriever aangeboden door de oppas. De hond is al wat ouder en daarom de laatste tijd niet meer zo snel. Maar vanaf de lunch is hij toch wel erg snel minder geworden. Suffer, slomer, kortom er is duidelijk iets niet goed. De oppas voelde zich wat ongemakkelijk met de plotselinge omslag in welbevinden van de hond maar na een telefoontje met het baasje, lang leve de mobiele telefoon, is hun onrust verminderd, ze hebben toestemming om een afspraak met de praktijk te maken. Het is ondertussen vier uur in de middag van een super drukke dag. De lunch was opgesoupeerd door een heup uit de kom en aangezien ik niet ontbijt (foei!! ik weet het) zag ik het gevaar van een avondmaaltijd die naar de knoppen gaat opdoemen. Ik start het onderzoeksprotocol: ademhaling, pols, temperatuur, huid/beharing/hoornige structuren, slijmvliezen en lymfknopen, een afvinklijstje, bedoeld om alle onderdelen van de zieke patiënt onder de aandacht te krijgen. De bevindingen zijn: iets iets bleke slijmvliezen, vrij vocht in de buikholte en een zeer zwakke pols bij een normale hartslag met een frequentie van 80 slagen per minuut. Geen koorts waardoor een infectie wat minder waarschijnlijk is. Onwillekeurig is het tijdsstip van de dag en de gemiste lunch de reden een hartfalen op nummer één van het lijstje mogelijke oorzaken te zetten. Vrij vocht in de buikholte door stuwing, iets bleke slijmvliezen door een verminderde doorbloeding en een zwakke pols door het gebrek zelf. Ik heb mijn vermoeden al uitgesproken en de medicijnen gepakt als plotseling mijn onderbewuste me bij mijn vermoeide lurven pakt en me toeroept "onderzoek afmaken!!" dus zeg ik tegen de oppas dat ik de buikholte toch maar even ga aanprikken. Het soort vocht dat ik uit de buik kan halen geeft extra informatie over de mogelijke aandoening. Ik scheer de buik bij de navel en desinfecteer de huid. Een drie centimeter lange naald prik ik in de buikholte en zuig het vocht op.
Bloed, puur bloed!!
Meteen weer op scherp!!. Ik overleg met de oppas over deze uitslag. Een bloeding in de buikholte kan fataal verlopen dus de patiënt moet open en de bloeding moet opgezocht en gedicht worden. Opnieuw brengt de mobiele telefoon uitkomst en na contact met het baasje, die net van de berg naar beneden was geskied, heb ik het fiat om te gaan opereren.
Helaas is de uitslag van de operatie niet gunstig. In de lever zitten uitzaaiingen van een bloedvattumor en het klappen van een van die groeisels was de reden dat het met de Flatcoat zo snel bergafwaarts was gegaan. Ik kan niets meer voor de hond betekenen anders dan het lijden te stoppen en de narcose zo diep te maken dat er een ademhalings- en hartstilstand optreed een handelen die ik vooraf met de eigenaar had afgesproken.

En zo komt de dubbele betekenis van "bergafwaarts" wel erg schrijnend bij elkaar.

Kiekeboe!

2011-02-20T22:44:00.003Z

Een klein kind en een opa zijn het ingrediënt voor het bekende spelletje "kiekeboe". U kent het wel, opa duikt achter een knuffel terwijl het kleine kind verwachtingsvol toekijkt totdat opa, onder het roepen van het woord "kiekeboe", plots te voorschijn komt terwijl hij indringend in de pretoogjes van de dreumes kijkt. Al schaterend beantwoord de kleine het infantiele gedrag van opa keer op keer.

Ook in het dagelijkse leven komt dit fenomeen zo af en toe voor. Plots gebeurd er iets dat hetzelfde gelukzalige gevoel geeft als het "kiekeboe" bij het kleine kind. Laatst had ik zo een ervaring. De kruising reu die me werd aangeboden was suf en lusteloos, wilde niet eten en gaf over. Behandeling met braakremmers had geen effect en de hond werd zieker en zieker. Ik besluit na overleg met de eigenaar een bloed onderzoek te doen. De uitslag is schokkend. De nierfunctie van de hond is dramatisch en er is het beeld van een ernstige uitdroging. Ik leg meteen een infuus aan en snel laat ik een forse hoeveelheid, naar later blijkt levensreddend, vocht in de bloedbaan van het dier lopen. Twee dagen van vocht en een controle bloedonderzoek heb ik achter de rug als ik de uitslag omhoog houd. Ik krab eens achter mijn oren. De nierfunctie is weer normaal maar de uitdroging blijkt nog even dramatisch te zijn. Plots hoor ik een knip.. knip.. knip..met de vingers (van de collega) achter me. Dat is...knip....knip.... ehhhh... knip knip...... "KIEKEBOE" de ziekte van Addison!!!.

De ziekte van Addison is het niet goed of niet meer functioneren van de bijnier. De laatste keer dat ik deze ziekte onder handen heb gehad is meer dan 10 jaar terug dus zelf was ik er waarschijnlijk wel, maar dan alleen na een diepgaande studie, achtergekomen. Gelukkig had de collega in de praktijk waar ze afgelopen jaar werkte ook een geval van deze ziekte gezien dus bij haar was de herkenning snel. De diagnostische hormoon-stimulatie-test, de daaropvolgende diagnose en bevestiging van ons vermoeden en de passende behandeling heeft gelukkig van het doodzieke dier weer een gezond kwispelende blaffer gemaakt die zojuist om de hoek van de praktijk komt rennen.

"Kiekeboe"!!

GEEN ETEN

2010-06-26T11:36:00.001Z

Moedeloos staan we bij de Sharpei en kijken beide naar de kont van de hond, mijn collega en ik. Het is nu al de derde keer dat deze hond de verstevigingsspieren rond het laatste deel van de dikke darm heeft stukgeperst. Wat we er nu nog mee moeten is ons een raadsel maar dat het zo ook niet kan is evengoed duidelijk. Elke keer als hij moet poepen perst de hond zijn drol naast de anus zodat er een enorme ballon bij de kont ontstaat. De ontlasting wordt maar mondjesmaat naar buiten geperst. Het is nu een half jaar geleden dat we de linker spierwand hebben gerepareerd en drie maanden terug de rechter. Nu is de rechter weer naar de filistijnen maar ook de onderzijde heeft fors te lijden van het buitensporig persen van de hond. En wat doe je in zo´n geval? je begint gewoon, wetend hoe de situatie moet zijn maar niet wetend wat je in het inwendige van de hond zult aantreffen. De eerste snee maken we aan de rechterzijde van de anus, vlak naast de snee van de vorige operatie. Als we de holte met de vinger onderzoeken komen we zonder moeite langs de dikke darm via de bekkenholte in de buikholte terecht. Alle spieren die daar zitten zijn los van elkaar en los van hun aanhechting. Met een 4 cm lange kromme naald pakken we in de diepte een spierdeel op, zoeken een spierdeel in de buurt van de plek waar de stevigheid moet komen en leggen een knoop in de fors dikke draad die we speciaal hebben uitgekozen omdat een dikke draad veel bindweefselreactie en dus veel stevigheid zal geven. Steeds overleggend waar de volgende knoop moet komen worstelen we ons door het eerste deel van de operatie. En langzaamaan vordert de sluiting tot we aan het moment komen dat we de huid dicht kunnen hechten. Echt ontevreden zijn we niet. Nu is het tweede deel aan de beurt. Dwars op de rechter snee maken we een snee onder de anus. Ook hier volgen we dezelfde procedure en na nog een half uur ploeteren kunnen we het sein "brand meester" geven.

In de recovery komt de Sharpei langzaam weer bij zijn positieven. "GEEN ETEN" staat er met koeienletters op het opnameformulier. De eerstkomende paar dagen is ontlasting ongewenst want als deze reconstructie ook stukgeperst wordt zou ik niet weten wat we nog aan elkaar moeten hechten.

Spijt

2010-06-09T09:27:00.004Z

Soms heb je wel eens spijt van iets. Je hebt iets doms gedaan of een kwetsende opmerking gemaakt. Je wilde eigenlijk wel dat je de tijd een stukje terug kon zetten in de hoop dezelfde fout niet nog eens te maken. Zo af en toe kom ik het in mijn vak ook wel eens tegen. Zo had ik laatst een kat onder behandeling die volgens de eigenaar best wel lief is. Maar in de spreekkamer was het gewoon een onhandelbaar mormel. Ik moest alleen maar naar een plekje op de kin kijken, een niemandalletje. Maar poeslief was niet poeslief en werd het ook niet. Toen ik voorzichtig het kopje vasthield zette hij vier poten en dus zestien nagels in mijn onderarm. Onnodig maar met de vastberadenheid mij niet door het diertje te laten koeieneren hield ik hem stevig vast met als gevolg een paar diepe gaten in mijn lijf. Ik liet het dier los, pakte een handdoek en wikkelde daar het diertje in zodat hij geen kant meer op kon. Hij verstijfde ter plekke. Het plekje bleek een kleine ontsteking te zijn die met een beetje zalf zo verholpen was. Sip vertrok de eigenaar en achteraf bedacht ik dat de mate van strijd eigenlijk niet in verhouding stond tot het probleem van het arme dier. Niks doen had ook gekund en in ieder geval minder stress gegeven.

Zo heb ik ook eens een klant telefonisch de weg gewezen naar de praktijk in Heiloo. Midden in de nacht dat wel. Zoveelste rechts, dan links en aan het einde een groot gebouw. De vraag om te herhalen kwam natuurlijk en ik lepelde het bekende rijtje weer op met de goedmoedige maar ongelukkige toevoeging dat als meneer dat grote gebouw over het hoofd zou zien hij wellicht beter door zou kunnen rijden naar een opticien. Een flinke por in mijn ribben van de elleboog van mijn vrouw en een fluisterend "misschien heeft hij wel een probleem met zijn ogen stommerd", was het gevolg. Met spanning heb ik dit consult afgewacht en een zucht van verlichting kwam over mijn lippen toen de man in kwestie zonder "bril met jampotglazen" de spreekkamer betrad.

Maar het meest spijt heb ik van mijn levende muizenval. Van zo'n klapding heb ik nooit zoveel effect gezien. Om de een of andere reden laten mijn muizen dat ding liever ongemoeid, alsof ze door hebben dat het aanraken van dat malse stuk vette kaas hen zwaar op de maag zal komen te liggen. In een landbouwwinkel liep ik een levende muizenval tegen het lijf. Niet dat de muizenval leefde maar een val waarvan het de bedoeling is dat je de muis na het vangen in de natuur weg kunt zetten. Aangezien de muis op zolder in de nacht met zijn getrippel ons uit de slaap hield zet ik de val achter de balken waarbij ook nu een stuk kaas het bekende lokkertje moet zijn. Elke dag even kijken of de val al een resultaat kent. Helaas, ook deze val lijkt de traditie van de klapval te volgen. Na een week vergeet ik af en toe te kijken en na een maand ben ik hem vergeten. Tot ik onlangs de val weer tegenkwam. In het midden van de val, bijna sereen, ligt een muisje. Totaal verdroogd. Het straalt een grote rust uit, op het buikje, de pootjes onder de kin en het staartje bevallig om zich heengeslagen. De val heb ik geleegd en staat nu ongebruikt op een plank in de garage.
En ik heb spijt dat ik de val gezet heb en vervolgens vergeten ben. Spijt dat er een schepseltje door mijn toedoen van honger en dorst is omgekomen.

Een verrassing

2010-05-30T20:19:00.001Z

Het verhaal van de kat die op en af de kattenbak gaat zitten is voor een dierenarts zo vaak gehoord en het ziektebeeld dat erbij hoort zo bekend dat onderzoek en behandeling in het hoofd al vaststaat. Blaasontsteking, blaasverstopping of obstipatie, een van deze drie aandoeningen moet het zijn. Even het lichaam controleren om tussen deze drie te kunnen kiezen en voilà.
De patiënt waarover gebeld wordt is een zeventien jaar oude kater en het verhaal is precies zoals boven beschreven. Aangezien bij de kater de mogelijkheid van een blaasverstopping aanwezig is, een aandoening die binnen vierentwintig uur dodelijk kan zijn, laat ik de eigenaar meteen komen. Na een half uur zie ik ze het pad naar de praktijk oplopen waarop ik de deur van de spreekkamer alvast open doen. Na de nodige formaliteiten in verband met de administratie komt het onderzoek. Als eerste voel ik in de buik om te weten of de plasbuis, het buisje dat vanaf de blaas naar de penis loopt, verstopt zit. In dat geval moet ik een enorme harde, opgezette blaas in de buik voelen. Niet!! Bij een blaasontsteking voel je een kleine gespannen blaas dus mijn verdere controle betreft de ruimte in de buik vlak voor het bekken. Ik voel een redelijke blaas, met iets vulling. Een blaasontsteking is minder waarschijnlijk maar hier zal urineonderzoek uitsluitsel moeten geven. Bij een obstipatie voel je grote harde drollen in de buik zitten. In dit geval is de ontlasting best aanwezig en stevig te voelen maar is het formaat en de hardheid niet zodanig dat je van een darmverstopping kunt spreken. Kijk zo wordt een op het oog eenvoudig ziekteproces toch nog een hersenkrakertje. De grote vraag is wat het persen nog meer voor oorzaken kan hebben. In de buikholte voel ik verder geen bijzonderheden dus mijn aandacht verschuift naar de bekkenholte. Ik doe een plastic handschoen aan mijn hand en voer een rectaal toucher uit. Dit is niet meer of minder dan met de wijsvinger in de anus van de kat naar binnen gaan om op die manier een indruk te krijgen het laatste stukje van het inwendige van de kat. Meteen wordt de oorzaak van het probleem duidelijk. Een enorme tumor onder de staart vlak boven het laatste deel van de endeldarm maakt de doorgang van ontlasting moeilijk. Hierdoor gaat het diertje persen op de ontlasting ondanks het feit dat de drol niet als erg groot en hard bestempeld moet worden.

De operatie is moeilijk. De tumor zit iets in de spiermassa onder de staart ingegroeid en bij het verwijderen moet ook het bovenste deel van de stevigheid van de endeldarm opgegeven worden. Voorzichtig prepareer ik de tumor uit de spier van de staart en gelukkig is er voldoende restweefsel om iets van een reconstructie van de endeldarmstevigheid te maken. Tevreden kan ik de wond sluiten. Of er problemen met de staart werking of met het poepen zal ontstaan weten we in het verloop van een kleine week en bij het verwijderen van de hechtingen over tien dagen zal ik dat wel horen.

Zo zie je maar weer, een zeldzame aandoening kan soms met een, op het oog bekend ziektebeeld, toch nog voor een verrassing zorgen.

Amyloïdose, een zeldzame ziekte.

2010-04-28T10:33:00.001Z

Kat met de klacht niet eten en niet drinken. Bijna elke dag krijgen we zo een patiënt op het spreekuur. Lastig want er zijn vrij veel afwijkingen die dit kunnen veroorzaken. Zomaar voor de vuist weg weet ik er wel een stuk of zeven, acht te noemen, maar als ik mijn best doe kom ik er op nog wel meer. Te denken valt aan lever problemen, nier problemen, pijn in de rug of pijn in andere plekken van het lichaam, last van de darmen of van de maag, tumoren en alvleesklierproblemen om er maar een paar te noemen. Maar met stip op nummer één staat de keelontsteking. Zeer veel voorkomend bij de kat wordt deze aandoening veroorzaakt door een virusinfectie die wel wat weg heeft van griep bij de mens. De pijn in de keel die de kat van de ziekte krijgt zorgt ervoor dat het dier weigert om te eten en te drinken. Als bij een kat die niet wil eten en drinken klinisch geen andere lichamelijke verschijnselen zijn dan wat gevoeligheid van de keel, gaan we er dus vaak toe over om eerst deze aandoening te behandelen en in de meeste gevallen is dat ook voldoende.
Bij het onderzoek van de patiënt waar dit stukje over gaat zat ik met een tweede probleem. Niet alleen de vage klachten van niet eten en niet drinken maar ook nog eens een erg felle kat die zich niet aan het lijf laat zitten maakten het stellen van een diagnose erg moeilijk. Logisch dat we dus al snel tot de conclusie komen dat een beginbehandeling tegen keelontsteking de meest logische stap is. Herstel moet na behandeling van vijf tot tien dagen grotendeels voltooid zijn. Twee weken na de eerste behandeling zie ik de kat weer. Nog veel zieker dan eerst laat hij zich nu wel onderzoeken. Bij het voelen van de buik valt meteen een grote linker nier op. De röntgenfoto die ik maak doet vermoeden dat er iets niet goed is met deze nier en op verdenking van een tumor besluiten we een proefoperatie uit te voeren. Mogelijk moet de aangetast nier verwijderd worden. Na het openen van de buik inspecteer ik de nier. Hij ziet er erg slecht uit: bobbelig, veel te geel en verdikt schemert hij door zijn kapsel heen. De andere nier heeft dezelfde kleur maar is vele malen kleiner. Als ik het kapsel open zie ik een nier die waarschijnlijk aangetast is door amyloïd wat een raar gevormd eiwit is dat soms neerslaat in meerdere plekken van het lichaam waaronder de nier. De andere nier is waarschijnlijk al verdergaand beschadigd en aan het schrompelen. Een hopeloze situatie. Ik overleg met de eigenaar die gespannen buiten op een van de bankjes op de binnenplaats in het zonnetje zit te wachten op de uitslag van de operatie. Hij wil het diertje graag nog even mee naar huis. De nier die uit zijn kapsel gehaald is zou bij gewoon sluiten in de buik gaan zwerven dus ik maak hem vast in een envelop die gevormd wordt door de buikwand en een deel van het nierkapsel.

Niet eten en niet drinken bij de kat, meestal een keelontsteking. Maar daar kunnen we echt niet helemaal op blindvaren.

De schrik was van het gezicht van mevrouw af te lezen.

2010-04-26T09:06:00.001Z

Ze kwam voor een eenvoudig hoestje maar bij inspectie van de keel, iets wat de anders zo lieve en meegaande labrador niet echt wil toelaten, zie ik een tumorachtige structuur aan de achterzijde van het zachte verhemelte. Ik ben niet blij met wat ik in de keel zie. Mevrouw had goed op mijn gezicht gelet en mijn bezorgdheid daarvan afgelezen, vandaar haar bezorgdheid. Ik sta even te dubben over wat te doen. De tumor is bol, iets ribbelig en erg rood, al met al een onrustig beeld dat het vermoeden van een kwaadaardigheid zeker rechtvaardigt. We maken een afspraak voor een inspectie onder narcose met een reservering van tijd om te opereren. Ondertussen geef ik een forse antibioticakuur mee, je weet maar nooit. Een paar dagen later zie ik de labrador opnieuw. De bult in de keel is niet veranderd dus een narcose is onvermijdelijk. Als hij slaapt leg ik de hond op zijn borst op tafel en doe een bekkensperder tussen de hoektanden. Met een lang opzetstuk op de otoscoop, een apparaat dat we gebruikelijk inzetten bij een inspectie van de gehoorgang, kan ik goed en diep in de keel kijken. Op het zachte verhemelte zit een enorme rode, verdikte plek. Als ik met de punt van de scoop op de plek druk schiet hij van de inwendige punt van het strottenhoofd af en ineens blijkt de enorme zwelling verdwenen. Ik ga met mijn hand naar binnen en voel de achterrand van het gehemelte af. Wat een enorme tumor leek blijkt een ernstige ronde ontsteking van het zachte verhemelte te zijn die door het strottenhoofd als een bal naar voren werd geduwd. Opluchting bij zowel mij als de eigenaar. Het eerste-keus-antibioticum dat gegeven was heeft blijkbaar geen invloed op het proces zodat ik een switch maak naar een andere soort. Vijf dagen later blijkt de ontsteking op het laatste antibioticum wel te hebben gereageerd. Een vage roodheid in de keel laat de vooruitgang inschatten. Nog een kort kuurtje en dan moet alles in orde zijn.

Zo blijkt maar eens te meer dat een nauwkeurige inspectie, eventueel onder narcose, een noodzakelijk vervolg op een eerste inspectie moet zijn.

Een top-moedertje

2010-04-19T18:21:00.001Z

Al weken drupt de melk uit de fors gezwollen pakketten onder de buik. De waggelende gang verraad een aardig groot nest. Het wordt haar eerste nest maar haar evenwichtige karakter vermoed dat ze een top moedertje zal worden. De uitgebleekte plekken van de melk die er op het parket is gelekt worden door de eigenaar luchtig opgemerkt en grootmoedig voor lief genomen.

Gisteren ben ik op kraamvisite geweest. Moeder kijkt me argwanend aan maar door haar goede karakter laat ze me wel toe bij de kraambox. Altijd een spannend moment. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik door een moeder met puppen grommend en met opgetrokken lip op afstand ben gehouden. En als je dit niet respecteert zal zelfs de meest lieve teef uithalen, bescherming van puppen is blijkbaar een serieuze zaak. Het baasje maakt zich zorgen. De enorme melkgift is omgeslagen in een tekort aan melk. De melklijsten hangen er een weinig overtuigend bij en de puppen moeten hun best doen om wat binnen te krijgen. Niet dat ze echt tekort komen want dan gaan ze piepen van de honger en worden ze vervolgens onnatuurlijk slap. Ik heb dit bij het baasje nagevraagd maar hiervan is er bij dit nest geen sprake. Ik pak de puppen een voor een op en onderzoek ze. De buikjes voelen gevuld aan, er is geen sprake erfelijke gebreken zoals een open gehemelte en de puppen geven op gepaste wijze weerstand tegen mijn handelen. Ik maak me niet zoveel zorgen over de situatie maar realiseer me wel dat we op het scherp van de snee werken. Zou de melkgift verder wegzakken dan krijgen de puppen onherroepelijk te weinig binnen. Bijvoeren zou dan de enige oplossing zijn maar iedereen die dit wel eens gedaan heeft weet hoeveel werk dit met zich meebrengt. Ik schrijf wat medicijnen voor om de melkgift te stimuleren in de hoop dat we hierdoor uit de gevaren zone blijven.

Als ik wegga spreek ik mijn hoop uit dat de adviezen zullen werken om zodoende het baasje veel onnodig werk te besparen en we een goed groeiend en gezond nest zullen houden. Als ik naar de vloer met vlekken kijk en de luchtige manier waarop de eigenaar dit ongemak in balans brengt met het plezier dat hij in het nest heeft, dan vertrouw ik er volledig op dat alles goed zal komen.

Klerelijer!!

2010-04-16T10:27:00.001Z

Sorry voor het woord. Het is niet netjes om te schelden, niet direct en ook niet via schrijven. Maar dit moest me even van het hart. Dinsdag een week terug heeft de dierenambulance een kat gebracht, kon niet meer lopen. Als ik in de tenen knijp trekt hij zijn beentje wel terug maar hij lijkt niets te voelen, ook niet als ik hard knijp. De ondervoeten zijn warm dus een trombose van de grote slagaders in de lies kunnen het niet zijn. De reflexen in het achterbeen zijn in orde. Dit zijn de verschijnselen van een blokkade van de zenuwinformatie van het ruggenmerg tussen de achterbenen en de voorbenen. Ik maak me ernstig zorgen want alles wijst op een dwarslaesie. Meestal wordt dit veroorzaakt door een ongeluk. Het diertje heeft geen chip dus we kunnen niet op korte termijn de eigenaar achterhalen. Ik neem hem op en geef een injectie om het lichaam te stabiliseren en de zenuwen te beschermen, misschien valt het allemaal nog wel mee en komt er in de loop van de tijd een verbetering in de toestand. De volgende dag is alles echter nog precies hetzelfde dus ik maak een röntgenfoto. In een van de laatste borstwervels zit een luchtbukskogeltje. Het ruggenmerg is waarschijnlijk geraakt en de wervel is verschoven. Tegen beter weten in besluiten we toch te kijken of een operatie zin zou kunnen hebben. De schade inwendig is enorm, niet alleen een verbrijzelde wervel maar ook de rib en het middenrif liggen in puin. Hopeloos. Het heeft geen zin het diertje wakker te laten worden dus ze krijgt een overdosering slaapmiddel. Langzaam zakt de ademhaling weg en overlijd ze.

Ik mijmer even bij het plotselinge ongeluk dat je in het leven kan treffen. Tja, inderdaad een ongeluk. Een ongeluk dat je als kat in een straat komt waar een klerelijer woont die katten lam schiet. Hij of zij kan weten dat je met een luchtbuks een dier nooit doodschiet en dus alleen maar verwondingen aanbrengt. Hij of zij heeft blijkbaar geen gevoel in zijn of haar donder zodat hij of zij met gemak een dier van een levenswaardig bestaan berooft en hem gewoon lekker verder laat creperen.

Voor de zekerheid heb ik er melding van gedaan bij de politie, je weet maar nooit.

Gewoon, een bevalling.

2010-04-07T10:54:00.001Z

Dienst voor de regio. Best een drukke avondafspraak sessie gehad met daarna nog wat telefoontjes. Zo, ik kan aan de koffie. Ik heb een dampende mok in mijn handen als de telefoon me uit mijn zwervende gedachtestroom weer terug in het nu rukt. Hond met wat wonden op de kop. Was vanavond al langs geweest maar omdat ik naar een spoedgeval moest heeft de assistente de behandeling uitgevoerd. Bij thuiskomst maakten ze zich toch nog wat zorgen omdat de wondjes vrij diep waren. De behandeling met penicilline moet eigenlijk wel genoeg zijn maar een paar krammetjes erin kunnen zeker geen kwaad. Ik laat ze komen.
Tijdens de behandeling krijg ik een telefoontje over een kruising Shitzu die aan het bevallen is. Er zijn al een uur persweeën maar er is nog geen pup te zien. Zo te horen wordt het tijd voor een controle. Het is het eerste nestje van zowel de hond als de eigenaar dus best wel een beetje spannend. Als de teef op tafel staat onderzoek ik de geboorteweg. Weinig spannends aan te ontdekken, duidelijk gezwollen maar nog geen aanwijzing dat er een pup aan gaat komen. Ik toucheer het moederdier, dat wil zeggen dat ik met de vinger van een met steriliserende zeep gewassen hand via de vulva naar binnen ga. Ik voel nog geen pup in de geboorteweg. Dat kan van alles betekenen, van een dwarsliggende pup tot gewoon nog niet zover zijn. Het eerste wat ik doe is een injectie met een weeën opwekkend middel geven zodat ik in de loop van het komend half uur kan bekijken of er een normaal liggende pup door de baarmoeder naar achter wordt geperst of dat ik rekening met een liggingsverandering moet houden. Twintig minuten later komt er een vochtblaas naar buiten, hoopgevend signaal. Het is bekend dat als je de vochtblaas stukmaakt de bevalling sneller verloopt dus ik maak er met een tangetje een gat in. Gelukkig voel ik dat er een pup in de geboorteweg gekomen is weliswaar in een stuitligging maar dat is bij de hond minder bezwaarlijk dan bij veel andere diersoorten. Voorzichtig help ik het moederdier een beetje. Elke keer als ze perst trek ik mee aan de pootjes van de pup. Een handdoek zorgt ervoor dat ik wat meer grip op het gladde diertje heb. De bevalling moet niet te snel gaan want dan is het risico op inscheuren te groot maar ook weer niet te langzaam omdat bij een stuitligging het risico op het voortijdig afklemmen van de navelstreng een overlijden van de pup kan geven. Na een forse krachtige pers komt het achterkantje van de pup buiten het lichaam. Ik pak het beet en verlos moeder van de pup. Geen beweging, geen leven?………., jammer……., of……. nee toch. Plotseling neemt de pup een forse ademteug. Moeder heeft nog niet zoveel op met het nieuwe leven maar als ik wat van de nageboorte op haar neus en snuit smeer en zij dit vervolgens weer schoonlikt komen de moedergevoelens vanzelf op gang. Hoewel de avond ondertussen in de nacht is overgegaan begeleid ik de geboorte van de volgende pup ook nog even, gewoon, voor de leut. Daarna laat ik de eigenaar met hond en pups naar huis gaan, de rest van de bevalling zal wel normaal gaan verlopen.

De volgende dag bel ik nog even om te horen hoe alles verlopen is. Zes gezonde pups en een dolgelukkige eigenaar. Ik ben tevreden, zo een resultaat, daar kan toch geen nachtrust tegen op.

Baarmoeder ontsteking bij een rat

2010-03-24T11:54:00.001Z

De relatie tussen de praktijk en moeder met dochter is goed. Als ik de wachtkamer binnenkom staan ze dan ook gezellig met de assistente achter de balie te praten in plaats van stilletjes op de banken van de wachtkamer te zitten. Op de balie staat een klein reismandje. Ik nodig ze uit in de spreekkamer en krijg te zien wat er in het mandje zit. De vrouwtjesrat kijkt me met haar kraaloogjes onderzoekend aan. Het probleem is duidelijk want aan de achterzijde hangt een kledder roodslijmig materiaal. Bij een lichte druk op de buik komt er nog meer te voorschijn en als ik in het mandje kijk zie ik dat er de afgelopen paar uur al veel meer uitgekomen is. Dit slijm kan eigenlijk alleen maar uit de baarmoeder komen. Even een echootje gemaakt, “just for fun”. Duidelijk is er op de echo een met vocht gevulde holte te zien wat alleen maar de baarmoeder kan zijn dus de diagnose moet een pyometra of baarmoeder-ontsteking zijn. We kijken elkaar diep in de ogen: opereren of inslapen? “Operatie” is het gedecideerde antwoord. Ik neem hem mee naar achter en maak het diertje en de operatiekamer klaar. Injectie narcosemiddel, antibiotica klaarleggen, kruik met doek om de lichaamstemperatuur op peil te houden, steriele set uit de autoclaaf pakken, dat soort dingen. Als de rat slaap was ik de buik van de rat en doordrenk hem met een steriliserende vloeistof. Ik was mijn handen en doe steriele handschoenen aan, de operatie begint. Ik "kietel" de buik open met een operatiemes, maak een snee in de peesplaat van de buik en splijt de spierlaag met een schaar. Voorzichtig haal ik de baarmoeder naar buiten. Een forse, roodbloederige zwelling in de linker hoorn is het probleem. Later blijkt dat dit een tumor van de baarmoederwand is. Voorzichtig houdt de assistente de baarmoeder omhoog waarna ik de bloedvaten naar de eierstokken afbind. Nadat er ook een afbinddraad op de baarmoederhals is aangebracht kan ik veilig het lucifergrote, zieke orgaan verwijderen, alles met superdunne oplosbare draadjes. Klein beetje antibiotica in de buik waarna ik de buik en de huid sluit. Hierna krijgt het diertje een "wakkerworden" prikje zodat ze met een kwartiertje weer aardig bij de pinken is.

Dolgelukkig gaat mevrouw naar huis. Gelukkig zijn er nog eigenaren die een rat laten, en ook dierenartsen die zo een klein diertje als een rat willen opereren.

Gehecht

2010-03-18T22:36:00.001Z

Hij heeft jeuk. En u weet het: jeuk is niet leuk!!. We zijn al een tijdje aan het stoeien met hem. Voeding heeft wel wat effect maar ook weer niet alles. Dermatrix, een voedingssupplement, heeft zijn diensten bewezen maar er moet nu wel een dubbele dosering gegeven worden en dan nog is het effect niet alles. Het vorige consult heb ik een huidafkrabsel gemaakt waaruit bleek dat demodex of te wel “jonghondenschurft” en schimmels niet te verwachten zijn. Al met al een lastig gevalletje. En van al dat gerommel aan zijn lijf is de eens zo open en vrolijke kruising herder afwachtend en zelfs ietsje afwerend geworden. En dat kun je je ook wel voorstellen na al dat gepluk, gekrab en geprik in je lijf. We overleggen over een mogelijke psychische component bij het probleem en de invloed die de mannelijke geslachtshormonen kunnen hebben. Gelukkig kunnen we dit vrij makkelijk uittesten. Er bestaat een anti-hormoon een stofje dat zich op de receptoren voor testosteron in het lichaam nestelt hierbij geen effect geeft maar wel het eigen hormoon afblokt. Zo kun je voor een tijdspanne van 1 tot 2 maanden kijken hoe de hond zou zijn als hij gecastreerd is. En natuurlijk een injectie met een allergie remmend middel. “Natuurlijk” omdat die nare jeuk de hond zelfs uit zijn slaap haalt of houdt. We besluiten de mogelijkheid van een bloedonderzoek op voedingsallergie en atopie (andere allergie soort) voor een later tijdstip te bewaren. Ik maak de spuiten klaar. De eerste wordt onder de huid in de nek gespoten. Hij vind het niet leuk maar stribbelt ook niet al te hard tegen. De tweede prik komt in de bil. Ik pak met mijn linkerhand onder de buik van de hond zijn rechter bil vast. Hij kijkt naar achter en probeert zich los te wringen. Niet boos of agressief maar duidelijk onwillig om zich dit allemaal te laten geworden. Ik prik in de bil en spuit de vloeistof naar binnen. De hond draait naar achter en pakt even mijn hand in zijn bek: “niet doen” wil hij daar mee zeggen. Hij kon niet weten dat de mensenhuid niet stevig genoeg is voor een hondenbek zodat ik de behandeling met twee sneeën in de bovenkant van mijn hand moet bekopen. Samen met de assistente hecht ik de wonden en doe er een verband om. Een beetje penicilline doet de rest.

Niet agressief maar duidelijk onwillig en een beetje teveel ruimte gekregen. Tja, dan kan zoiets gebeuren. Blijft dat ik bij de behandeling de regie voer en het dus aan mijn eigen verkeerde inschatting en ietsje te grote nonchalance te danken is dat ik er nu wat gehavend bijloop. Dus: “volgende keer beter opletten de Jong”

Een best “baasje”

2010-03-12T18:40:00.001Z

Een best "baasje"

Aan het eind van het spreekuur kwamen ze langs. De mand hermetisch gesloten met daarbij nog een extra riem over de deksel gespannen. In een hoekje van de mand zit, in elkaar gedoken en fel uit de ogen kijkend, een kater. Hij is wild........., erg wild. Hij zwerft in de buurt en af en toe komt hij eens binnen. Met de andere katten in huis gaat dat soms wel goed maar soms ontstaat er een forse ruzie. Na zoveel jaren om het huis zwerven is er een soort afstandelijke verhouding tussen de bewoners en de kater ontstaan. Heel soms mogen ze hem iets aanraken maar van knuffelen en aaien is geen sprake. De reden dat ze toch de moeite hebben genomen om langs te komen bewonder ik dan ook zeer. Als ik hem voorzichtig uit zijn mandje schud is het probleem goed zichtbaar. Al blazend en grauwend komt hij te voorschijn en eenmaal uit de mand loopt hij sluipend door de spreekkamer, argwanend zijn omgeving in zich opnemend. Hij loopt wankel. Telkens als hij een stap wil doen lijkt het als of zijn evenwicht iets verliest zodat hij snel een stapje naar rechts doet. Ook houdt hij de kop scheef. Zo loopt hij voortdurend een rondje naar rechts. Aan de hand van de verschijnselen moet je of denken aan een hersen- of aan een middenoorprobleem. In het middenoor wordt het evenwicht waargenomen en in de de hersenen wordt het evenwicht geregeld.

Zomaar onderzoeken is niet mogelijk dus er zit niets anders op om de patiënt onder narcose te brengen. De wijze van behandeling en het te verwachten verloop en eventuele herstel van de ziekte hangt af van de oorzaak van de afwijking. Met de tang wordt het dier gevangen en terwijl ik de kater fixeer geeft mijn assistente de injektie met het narcosemiddel. Als hij slaapt kijk ik in het oor. Daar zijn geen afwijkingen aan te ontdekken. De ziekte moet waarschijnlijk in de hersenen gezocht worden. Zenuwweefsel kent drie fasen van beschadiging. Fase één is de kneuzing, een afwijking die met een juiste medicatie na ongeveer drie dagen weer over is. Fase twee is de herstelbare schade waarbij de tijd die nodig is om te herstellen zes tot acht weken bedraagt. Fase drie is de onherstelbare schade. Het zenuwweefsel kan niet meer herstellen maar door een compensatie van ander zenuwweefsel kan er zeker wel wat verbetering optreden.
Ik castreer het dier en geef hem een injectie tegen zenuwkneuzing. Helaas is de afwijking na drie dagen nog hetzelfde zodat we de tweede periode van herstel ingaan. Maar ja, met deze afwijking kan de kat niet zo buiten leven, de weerbaarheid van het dier is verre van acceptabel zodat hij waarschijnlijk binnen de kortste keren onder een auto komt of ergens vanaf valt. Ik bel de mensen die het dier gebracht hebben op en leg het probleem voor. Tot mijn grote blijdschap zeggen ze nog wel een plekje in huis kunnen vrijmaken zodat we kunnen kijken of het nog wat worden wil.

Zo een "baasje" gun je elke kat.

Effe ballen baas?

2010-02-22T15:07:00.004Z

We waren het wel gewend van hem. Zo af en toe eens even flink braken en dan was hij er weer. Dus toen de Riesenschnauzer weer eens langs kwam was de conclusie al gauw getrokken. Onderzoek van het lichaam: geen afwijkingen, hond redelijk levendig. De bekende maagwandontsteking zal wel weer de boosdoener zijn en de bij deze afwijking passende behandeling werd ingesteld. De volgende dag is het baasje weer present. Vreemd, de behandeling had niet geholpen. Het voelen van de buik laat nu helaas een heel ander beeld zien. In de buurt van de nieren is een verdikking te voelen en op het moment dat je met je vingers daar in de buurt komt geeft onze vriend aan dat hij dat werkelijk niet fijn vind. Meteen een röntgenfoto gemaakt. Op de foto is het bekende beeld van een darmafsluiting zichtbaar. Sterk verwijde darmlussen met veel gas erin geven op de foto een wirwar aan grote zwarte stroken te zien. Direct op tafel want dit is een aandoening die heel snel slechter kan worden. Bij operatie blijkt dat het meteen opereren absoluut een goede beslissing is. Een stuk darm is over een lengte van tien centimeter aan het afsterven. Een beginnende buikvliesontsteking geeft aan dat we inderdaad niet nog een paar uur hadden moeten wachten. Een stukje verder naar achter zit de boosdoener. Een stukgebeten tennisbal, vastgeklemd in de darm. De darm wordt hierdoor volledig afgesloten. Door de medicijnen was de eerste keer dat de bal vastkwam te zitten deze weer losgekomen om daarna een stuk verder weer vast te lopen. Gelukkig want nu is hij goed te voelen. De bal wordt verwijderd en het stuk darm wordt weggehaald. Best een risico-operatie want hiervoor moet je de darm openmaken en in de darm zit ontlasting en dat is absoluut niet steriel. Gelukkig hebben we tegenwoordig veel extra hulpmiddelen om infectie te voorkomen. Tijdens de operatie een goede afzuiging, goede spoelvloeistoffen en goede medicijnen. De darm wordt weer gesloten en de ophangband van de darm wordt met een oplosbare draad weer bij elkaar gehaald. De eerste 24 uur zijn kritiek maar gelukkig herstelt onze grote vriend voorspoedig. Hij blijft nog een paar dagen in opname en krijgt meerdere keren per dag een klein beetje uit een blikje Hill's ID, een dieetvoer dat speciaal gemaakt is voor honden met darmproblemen. Zodra de ontlasting weer op gang komt mag hij naar huis. Als ik ze het pad zie aflopen huppelt de Riesenschnauzer alweer naast de baas en hij kijkt naar hem op. Je ziet hem denken: lekker even met een balletje spelen baas?

Hij heeft het net een week

2010-02-18T10:58:00.001Z

Het kattenmandje heeft duidelijk al een leventje achter zich. De baas trouwens ook. En de kat die in het mandje tegen de achterwand gekropen is ook. We houden de mand op zijn kop zodat de kat langzaamaan en beentje voor beentje tevoorschijn komt. Het probleem is opvallend zichtbaar. Het rechter oog is gezwollen en er zijn beschadigingen op het hoornvlies en het derde ooglid. “Hij heeft het net een week” zegt het baasje. Ik bekijk de afwijking en heb al snel door dat er hier iets helemaal niet goed zit. Meteen een afspraak gemaakt voor onderzoek onder narcose en een eventuele operatie.
Als ik de volgende dag van boven het profiel van de kop bekijk zie ik dat het rechter oog zeker twee centimeter verder naar voren zit dan links. Oorzaak kan zijn een verhoogde oogbol druk of een proces achter het oog. Een verhoogde oogboldruk heet glaucoom, een aandoening waarbij het oog als een ballon wordt opgeblazen. Erg pijnlijk. Aan de kleine pupilgrootte is te zien dat het niet waarschijnlijk is dat de oogboldruk verhoogd is en dus moeten we verder kijken. Een tweede oorzaak kan zijn dat er achter de oogbol iets gezwollen is. Zo kennen we ontstekingen die achter het oog kunnen zitten maar ook tumoren. Om een abces achter het oog te diagnosticeren moet er een punctie worden uitgevoerd. Best lastig en ook een pietsie gevaarlijk. Dus een narcose is noodzaak. Op de juiste plek scheer ik de haren weg en desinfecteer de huid. Een lange naald wordt tot achter het oog gestoken en op die manier probeer ik eventueel pus achter het oog weg te zuigen. Helaas blijft de spuit leeg zodat we sterk aan een tumor achter het oog moeten denken. Ik maak de patiënt klaar voor operatie: wassen, scheren en desinfecteren. Hierna hecht ik de oogleden aan elkaar en langs de ooglidranden komt de operatiesnee. Vervolgens maak ik met de operatieschaar alle weefsels die er aan de oogbol zitten los. Spieren die de oogbol moeten bewegen worden langs het wit van het oog losgeknipt zodat ik uiteindelijk de oogbol vrij in de kas kan bewegen. Een kromme tang wordt langs de oogbol naar de diepte van de kas gestoken en op gevoel wordt het grote bloedvat dat aan de achterzijde van het oog zit dichtgeknepen. Ik verwijder de bol en wat ik vreesde wordt werkelijkheid. Een forse tumor groeit vanuit de diepte en duwt de oogbol naar buiten. Het is duidelijk een kwaadaardigheid zodat het advies is poes niet meer wakker te laten worden.
De baas gebeld. Verdrietig komt hij afscheid nemen. Als baasje en beestje op leeftijd zijn gekomen wordt afscheid nemen extra moeilijk, het legt zo de nadruk op de vergankelijkheid van het leven. Het probleem moet er, gezien de aanwezigheid van de tumor, toch al wel wat langer dan een week gezeten hebben maar de plotselinge beschadigingen met bijkomende zwelling zullen wel de reden zijn geweest om langs te komen.

Een cluster van epileptische aanvallen

2010-02-12T15:26:00.001Z

Een huisarts in ruste. Een hond met epilepsie. Al gedurende langere tijd is het probleem van de epilepsie er en met zijn medische kennis heeft onze huisarts dan ook niet zoveel moeite met het probleem om te gaan. Zo één keer in de drie maanden is er een cluster van aanvallen waarbij in het verloop van enkele dagen meerdere aanvallen los van elkaar optreden. Het baasje heeft pillen in huis en door met de dosering te spelen is het probleem van de aanvallen vrij snel weer beheersbaar. Maar nu even niet. Dosering is al aangepast, verhoogd, en daarna nog een keer. Maar de aanvallen blijven komen. Ik kontroleer het dier en kom tot dezelfde conclusie als het baasje: dit keer moet er met wat extra medicijn geprobeerd worden de cluster te doorbreken. Ik geef een injectie om extra rust in het dier te brengen, een sedativum met als extra voordeel dat ook de spieren wat verslappen en dus de akelige krampen verdwijnen. Het lukt, na tien minuten is er een weldadige rust over het dier gekomen. De volgende dag belt de eigenaar weer. Na een aanvankelijke rustige periode zijn de aanvallen nu weer met dezelfde hevigheid terug. Datgene wat ik gehoopt had is niet gebeurd. Vaak komen de hersenen weer in normale balans als de activiteit voor een periode echt even onderdrukt is. Dit is zorgwekkend, blijkbaar is er iets in de hersenen aan de gang dat ernstiger is dan de gebruikelijke problematiek. Ik neem de hond op en probeer met wat medicijnen in de bloedbaan heel direct de hersenen te benaderen. Zonder resultaat. Het lijkt er op dat de aanvallen ernstiger worden en ik zal mijn laatste troef moeten spelen. Voor langere tijd de patiënt onder narcose brengen is de laatste optie. Ik spuit een narcoticum in dat vroeger erg veel gebruikt werd maar dat nu alleen nog in een speciale formulering te verkrijgen is. Heel voorzichtig, de concentratie van het vroegere middel was veel minder groot dan het middel nu. Ik spuit de vloeistof in de ader. Moeilijk bij zo een schokkende patiënt. Het lukt aardig en de rust keert weer. Na enige uren echter, als hij weer bijkomt, begint alles van voren af aan. Tegen beter weten in geef ik nogmaals een injectie, wetend dat de kansen op herstel zeer klein geworden zijn. Elke vijf tot tien minuten wordt het diertje gecontroleerd. Wat te verwachten viel gebeurd inderdaad, bij de derde controle blijkt de hond te zijn overleden. De hersenen konden het niet meer aan.

Ik bel de eigenaar om het te vertellen. Hij komt meteen. Het verdriet over het verlies is groot. Voor een huisarts is de dood geen onbekende gast maar als het je eigen hond betreft grijpt alles dieper aan dan je denkt.

Bullmastiff versus Chihuahua

2010-02-04T11:00:00.001Z

Al lachend komt de eigenaresse van een enorme Bullmastiff reu de behandelkamer binnen. Met een duim richting de wachtkamer wijzend verteld ze dat de Chihuahua die met zijn baasje nog zit te wachten, zojuist haar hond in zijn lip heeft gebeten. Meestal roept een onderling conflict tussen honden erg boze reacties op maar deze mevrouw zag er de lol wel van in. Een ieniminie hondje dat de lef had om een hond van het formaat gigant aan te aanvallen. De lobbes is dan ook absoluut niet onder de indruk van de actie van het kleine diertje en reageren is blijkbaar ver beneden zijn waardigheid. De hond gaat naast de behandeltafel zitten en ik krijg het verhaal te horen. Sinds een paar dagen is hij minder fit en heeft hij moeite met plassen. Natuurlijk dacht ze meteen aan een blaasontsteking dus was ze bij de weekendarts geweest. Die had een behandeling voor ontstekingen aan de urinewegen ingesteld met de mededeling dat een urineonderzoek nog moest volgen. Mevrouw heeft een potje urine bij zich. Ik onderzoek de hond en wat me opvalt is de bult die op zijn rug zit. Gisteren was die er ook al maar nog niet zo groot verteld het baasje. De thermometer geeft een verhoging van de lichaamstemperatuur aan. Ik houd voor alle zeker een onderzoek stripje in de urine waaruit blijkt dat een blaasontsteking niet waarschijnlijk is. Zomaar een verdikking op je rug, zonder dat er iets gebeurd is: vreemd. Er is geen duidelijk begin of een duidelijk eind aan de verdikking maar er lijkt wel een iets zachter plekje in het midden te zitten. Ik pak een spuit met een lange naald en voer een punctie uit: pus!! Onder de huid heeft zich een ontsteking ontwikkeld, een ontsteking waar de oorzaak niet van bekend is. Niet gevochten, niet gebeten of op een andere manier iets meegemaakt dat de afwijking kan verklaren. Het probleem kunnen we niet zo laten dus ik pak een scalpel met een scherpe punt en steek dit in de zachte plek. Het is een geweldige patiënt, ook hier reageert hij nauwelijks op. Vol vertrouwen dat we het beste met hem voor hebben blijft hij roerloos zitten. Als ik in de bult druk komt er een grote hoeveelheid pus tevoorschijn en bij het leegknijpen geeft hij aan dat dat wel wat gevoelig is. Ik dep alle troep en viezigheid op en al gauw is mijn afvalbakje gevuld met watten vol van bloederig en slijmig vocht. Als ik niets meer uit de wond kan drukken spuit ik een hoeveelheid antibiotica in de wond en als nabehandeling geef ik een spuit met lange tuut mee zodat mevrouw de wond kan spoelen met water. De antibiotica die meegegeven was voor de blaasontsteking moet de rest doen.
Een ontsteking zonder dat er een oorzaak te bedenken is, erg vreemd. Kijk, als je nu door een andere hond gebeten wordt is het logisch dat er een ontsteking ontstaat. Dan moet het natuurlijk wel een hond van formaat zijn want van de actie van onze wachtende Chihuahua hoeven we niet veel schade verwachten. Ik vraag me zelfs af of die kleine tandjes überhaupt de dikke huid van onze grote vriend doorboord kunnen hebben.

Wat was het glad

2010-02-01T21:02:00.001Z

De Rottweiler in de wachtkamer is een half jaar geleden geopereerd aan zijn rechter knie. De kruisband die de knie zijn stabiliteit moet geven was kapot en er had zich al aardig wat artrose gevormd. Bij de operatie van een half jaar geleden was de artrose verwijderd, een behandeling die we "cleaning up" noemen, en er was een kunstkruisband geplaatst. Natuurlijk vergt zo'n operatie een flinke revalidatietijd maar deze patiënt was wonderwel genezen en hij was bijna niet meer kreupel aan het been toen plots, een paar weken terug, een forse kreupelheid aan het andere been ontstond. Deze kreupelheid was zo erg dat de hond het rechterbeen, het been waar hij aan geopereerd was, zwaarder belastte dan het niet geopereerde linker been. Nu weten we dat in 20 % van de gevallen de kruisbandbeschadiging zich in beide benen ontwikkelt wat waarschijnlijk komt door een slechte kwaliteit van de weefsels.
Het baasje van de Rottweiler had daarom een afspraak gemaakt om ook het linker been te laten bekijken maar helaas, sneeuw en gladheid gooiden roet in het eten. Mevrouw woont een uur bij ons vandaan en met het rijden op gladde wegen heeft ze helemaal niets. De controle en eventuele operatie van het linker been werd twee weekjes uitgesteld. In Nederland hebben we uiteindelijk toch nooit al te lange winters. Dit jaar, zoals u allen uit ervaring weet, ging het allemaal een beetje anders en dus werd ook de nieuwe afspraak afgezegd. Maar vandaag heeft mevrouw, ondanks de nieuwe sneeuwval, de reis aangedurfd. Dapper!! Ik onderzoek de linker knie, iets wat bij een dier van meer dan 50 kg niet zo makkelijk is. Het schuiffenomeen, een handgreep die duidelijkheid moet geven over de conditie van de kruisband is nauwelijks uit te voeren. Daarom maak ik een röntgenfoto om zo de diagnose rond te krijgen. Van wat ik zie word ik niet blij. Een enorme slijtage van het kniegewricht met daarbij een forse bot aangroei is zichtbaar en dus moet ook deze knie onder het mes. Als ik het been openmaak zie ik enorme botwoekeringen aan de randen van het gewricht zitten. Maar niet alleen aan de buitenzijde, ook in het gewricht zelf zitten woekeringen die nodig verwijderd moeten worden. Ook blijkt nu de oorzaak van het probleem. De kop van de binnenmeniscus is gebroken en tussen de botten van het boven- en onderbeen terecht gekomen. Pijnlijk!! Ik verwijder het gebroken stuk meniscus en breng de kniebotten weer een beetje in normale vorm. Ook nu plaats ik een kunstkruisband ter versteviging van het gewricht.
Verder is het afwachten wat de operatie gaat opleveren want de schade is wel erg groot en daarbij moet nu het andere, al eerder geopereerde been, het volle gewicht dragen.

Hopelijk is het slechte weer met zijn gladheid nu snel over want met twee geopereerde knieën in zo korte tijd kan een uitglijer de hond fataal worden.

Soms is “geen” beter

2010-01-29T19:33:00.001Z

In het weekend was de kat mank aan komen lopen. Een wond op zijn rechter heup verraadde de oorzaak: waarschijnlijk een ongeluk gehad. De weekenddienst-collega had een foto gemaakt en de trieste conclusie was dat het rechter bovenbeen wel heel erg beschadigd was. Ik hang de foto op de lichtkast zodat alle details goed zichtbaar zijn. Het bot van het rechter bovenbeen is verbrijzeld. Het stuk dat nog aan het bekken vast zit lijkt te klein om een plaat aan vast te maken maar voor de zekerheid maak ik de set klaar voor deze operatie. Tijdens de ingreep zal ik moeten bepalen of er nog wat te redden valt of dat we een andere benadering dan een plaatfixatie moeten zoeken. Als de kat onder narcose ligt en ik het gebroken been in het operatiegebied zichtbaar maak blijkt mijn angstig vermoeden bewaarheid. Het stuk bot is versplinterd, geen plaat aan vast te maken. Een drietal stukken zijn groot genoeg om te kunnen gebruiken. Bij de mens zou dit soort breuk waarschijnlijk een ziekenhuisopname met bedrust voor een week of acht opleveren maar u begrijpt dat dat bij de kat een beetje moeilijk gaat dus ik moet wat anders verzinnen. In de eerste plaats opereer ik de heupkop los van de heupkom. Het diertje zal de rest van zijn leven zonder heup moeten maar de ervaring leert dat de kat wonderwel goed op deze ingreep reageert. Ik ken een patiënt die na drie maanden alweer hoog in de boom klom. De verbrijzeling heeft het bot met zeker drie centimeter ingekort en dit zal voor het herstel en het later weer goed gaan lopen van de kat een probleem opleveren. Maar ja, hoe verleng je het bot als je alleen maar wat brokstukken hebt. Ik zit met mijn handen in het haar. Figuurlijk natuurlijk, want ik sta steriel en mag dus nergens anders aanzitten dan aan de patiënt de steriele afdekdoeken en het steriel instrumentarium. De enige oplossing die ik kan bedenken, naast een kunstheup waarvan ik niet eens weet of die voor de kat wel bestaat, is het aanbrengen van een stalen pen in het bot met daar bovenop het vasthechten van de grote stukken bot die deel uit maken van de breuk. De assistente begint alvast de stukken tegen elkaar en tegen het nog vastzittende bot te houden om te kijken welke positie het beste is. Als we dit bepaald hebben maak ik de stukken vast en sluit de wond.
Ik verwacht dat het dier met een week of zes alweer aardig zal lopen. Zonder heup, want soms is “geen” beter.

PS vandaag heb ik de hechtingen verwijderd. De kat loopt alweer aardig goed op het been. Ongelofelijk!!! Wat een wilskracht, wat een herstelvermogen.

Een "gewone" sterilisatie

2010-01-22T10:44:00.009Z

Ik was van plan een stukje te schrijven over de sterilisatie bij de hond. Gewoon even het hoe en wat beschrijven zodat je weet wat er gebeurt als je je hond laat steriliseren. Heb ik vandaag toch een prachtige complicatie bij een gewone sterilisatie, reden te meer om u dit verhaal niet te onthouden.
Bij een sterilisatie worden de eierstokken van de teef verwijderd. Eigenlijk moeten we dan over een castratie spreken want een sterilisatie betekent dat je de patiënt onvruchtbaar maakt terwijl alle onderdelen van het geslachtsapparaat gewoon blijven zitten. Soms is het noodzakelijk om naast de eierstokken ook de baarmoeder te verwijderen. Dit doen we als de baarmoeder ontstoken is, een probleem dat zich, zeer frequent, op latere leeftijd van de hond voordoet. Bij de patiënt die ik op tafel krijg is dit het geval. De teef is al twee maanden loops terwijl de loopsheid normaal niet veel meer dan drie weken duurt. Ze is 6 jaar dus de leeftijd is er naar. Mijn collega heeft haar onderzocht en het advies tot operatie gegeven dus krijg ik haar op mijn program. Ik controleer de vitale lichaamfuncties: alles oké. Vervolgens krijgt de patiënt een injectie met een narcosemiddel en na vijf tot tien minuten slaapt ze als een roos. Het operatiegebied wordt ruim geschoren, gewassen en gedesinfecteerd. Ik maak een klein sneetje, ongeveer drie centimeter achter de navel. Met de wijsvinger van mijn linkerhand zoek ik de baarmoeder op en breng ik,onder begeleiding van die vinger, een haakje aan waarna ik een stukje baarmoeder buiten de buik trek. Voorzichtig pak ik deze vast en haal baarmoeder en eierstok buiten de buikholte. De eierstok zit stevig vast aan de rug dus het buiten de buikholte brengen is best een lastig karwei. Sterilisatie behoort, hoewel het een routineingreep is, tot de moeilijke operaties. Ik breng een tang aan bij de overgang van de baarmoeder naar de eierstok en leg een ligatuur onder de eierstok. Een ligatuur is de vakbenaming voor het afbinden van een bloedvat, in dit geval het bloedvat dat naar de eierstok loopt. Nadat ik de ligatuur heb aangebracht opereer ik de eierstok los van de weefsels en knip tussen ligatuur en eierstok de verbinding los. Nu de andere kant nog. Ik heb u al lekker gemaakt met mijn opmerking over een complicatie en die treedt nu op. Bij het aanbrengen van de ligatuur onder de tweede eierstok scheurt plotseling het weefsel dat naar de eierstok gaat volledig af. De assistente houdt baarmoeder met eierstok in de hand maar het bloedvat is nog niet afgebonden. U begrijpt dat dit crisis is. Als een speer verleng ik de wond, leg een ligatuur om de baarmoederhals om de bloedvaten naar de baarmoeder af te binden en verwijder deze. Vervolgens op zoek naar het bloedvat. Best lastig want de buikholte vult zich al aardig met bloed. We deppen het bloed en de stolsels weg en ik zoek de stomp op. Ik weet waar ik moet zijn dus al vrij snel heb ik de boosdoener te pakken en kan er alsnog een afdichting worden gemaakt. Ik veeg figuurlijk het zweet van mijn voorhoofd. Een inspectie van de buikholte laat echter zien dat het bloeden nog niet is gestopt. Opnieuw op zoek naar een bloedvat dat nog niet dicht is. Al snel blijkt dat de hechting die op de baarmoederhals zit niet twee maar één bloedvat afklemt. Door de snelheid die ik voor de bloeding bij de eierstok moest betrachten heb ik de afbinddraad blijkbaar niet goed aangelegd. Zo ben ik van de regen in de drup beland. Snel breng ik ook op het bloedvat bij de baarmoederhals een tweede ligatuur en dit blijkt wel afdoende te zijn. Ik wacht nog even of alle lekken nu boven water zijn. Als ik alles oke bevind sluit ik de buik. De slijmvlieskleur van de patient is goed zodat ik me geen zorgen hoef te maken over het bloedverlies.

Aan de buitenkant kun je alleen aan de lengte van de wond zien dat er iets aan de hand moet zijn geweest. Een snee van twaalf centimeter in plaats van een snee van vier centimeter. Een gewone sterilisatie die toch eigenlijk niet zo helemaal gewoon was.

Een “boxer oog” ?

2010-01-20T11:11:00.001Z

De boxer is een hond met veel gebreken. Helaas, het is niet anders. Een aantal afwijkingen hebben zelfs hun bijnaam aan de boxer te danken. Zo kennen we de boxerknie en de boxer-rug. De gemiddelde leeftijd van de boxer is met al die afwijkingen dan ook niet zo hoog. Zes tot zeven jaar is het uitgangspunt. Natuurlijk roepen dan een aantal mensen dat ze een boxer van veertien jaar kennen of hebben gehad,…… dus !!!! ..….., en ze kijken me met grote twijfel over mijn uitspraak aan. Wat men echter niet moeten vergeten is dat er vrij veel boxers zijn die al op zeer jeugdige leeftijd met zeer ernstige problemen komen te zitten. Problemen die nogal eens tot een vroegtijdig einde leiden. Zo heb ik een patiënt gehad die al voor het eerste levensjaar een totaal vergroeide rug had, weet ik van een boxer die ondanks de enting tegen parvo toch deze ziekte opdeed en er aan overleed (de boxer is extra gevoelig voor parvo) en ken ik een boxer met een kwaadaardige tumor binnen het tweede levensjaar.

De boxer die de spreekkamer binnenkomt geeft me een vette knipoog. Natuurlijk niet om me vrolijk te begroeten, daar gebruikt hij zijn staart voor. De eigenaar vertelt me dat sinds een paar dagen de hond last heeft van een tranend oog maar dat hij er nu ook mee knijpt en wat meer knippert. Ik kijk het oog na. Er zijn op het hoornvlies wat bloedvaten te zien, bewijs dat het probleem van de hond toch al wat langer moet spelen. Maar waarom dan nu ineens zo heftig?. Ik houd een stripje fluoresceïne in het oog. Fluoresceïne is een kleurstofje dat aan beschadigingen van het hoornvlies blijft hangen. Ik zie een door de kleurstof groengekleurde onregelmatige defect op de gladde bolling van het oog zitten. Het probleem is duidelijk. Er is al een tijdje een holtevorming tussen de meest oppervlakkige laag en de diepere laag van het hoornvlies geweest en het lichaam heeft daarop gereageerd met wat bloedvatreactie. Nu is er plotseling een gat in dat oppervlakkige laagje gekomen zodat de onderlaag niet meer wordt beschermd. Dit gaat pijn doen en het oog gaat tranen. Vandaar dat voor de eigenaar het probleem zo plotseling zichtbaar werd. Ik maak een afspraak voor curettage. Onder narcose zal de oogbol worden afgekrabd en om het behandelde oog te beschermen wordt het derde ooglid over de oogbol getrokken en onder het bovenooglid vastgemaakt. Natuurlijk moet hij een kraag om, je moet er niet aan denken wat er gebeurt als de hond een nagel achter een hechting krabt. Het totale derde ooglid loopt dan het risico fors uit te scheuren. Na tien dagen mogen de hechtingen er weer uit en meestal is dan het probleem ook weer over.

En ja, ook de ondermijning van het hoornvlies is een probleem dat we vaak bij de boxer zien. Hoewel deze aandoening niet mee doet in het bepalen van de gemiddelde leeftijd want met dit probleem kan de boxer voor de verandering wel oud worden.

De Slungel

2010-01-11T22:20:00.007Z

Geen jongen meer maar ook nog geen man. Geen pup maar ook niet volwassen. Alles net niet en toch ook zo echt wel. Wel zo groot als een volwassen hond maar nog niet de breedte. Wel het formaat van een volwassen hond maar in zijn gedrag nog zo kinderlijk en in zijn lopen nog zo slungelig. De Berner Sennen die ik het pad naar de praktijk op en neer laat lopen is er zo een. Puber in alles. Hoewel, zijn gang wel de overtreffende trap van slungelig lopen is. Ik laat een aantal bijzondere bewegingen uitvoeren. Onder andere rechtuit lopen an dan plots naar links of naar rechts. Het dier valt bijna op zijn snufferd. Het lijkt wel of de achterkant een ander bewegingspatroon heeft als de voorkant. Het verhaal van de eigenaar was er ook naar. Tijdens het spel valt het dier soms zomaar om. Niet dat het hem iets deert, zijn enthousiasme maakt alles goed. Ik onderzoek hem maar vind geen afwijkingen, gevoel, reflexen alles is oke. Het probleem moet dus dieper gezocht worden en daarom moeten we onze toevlucht nemen tot verder onderzoek. Ik maak een serie rontgenfoto's. De heupen en de rug zien er prima uit, maar de stressopname van de hals laat de afwijking van de patient zien. Bij een stressopname wordt de hals van het dier onder narcose maximaal gebogen. Het verloop van de wervels ten opzichte van elkaar is onder andere bepalend voor het wel of niet diagnosticeren van een afwijking die we kennen onder de naam "wobbler". Bij de "wobbler" is de stevigheid van het bandenapparaat dat de wervels in de nek in bedwang moet houden niet voldoende zodat de grote zenuwbaan die er in het wervelkanaal loopt, bij plotselinge bewegingen van de nek, regelmatig een tik krijgt. Hierdoor vallen er zenuwbanen uit door kneuzing of beschadiging. Dit geeft een variatie aan klachten waarbij een co-ordinatiestoring maar ook felle nekpijn en combinaties van beide de belangrijkste symptomen zijn. Om de zenuwen zelf te bekijken zouden we een MRI scan kunnen laten maken maar voor deze optie wordt na overleg met de eigenaar nog niet gekozen. Gelukkig voor onze Berner is er geen pijn in het spel zodat we met wat maatregelen gaan proberen de toestand te verbeteren. Geen nekband maar een tuig en medicijnen voor de zenuwen en de spieren.

Hij is nog slap van de narcose maar zijn staart kwispelt heftig. Zo leggen we het dier met behulp van een brancard in de auto. Mag zijn lopen een ramp zijn, aan enthousiasme en levenslust is geen gebrek. Als alles zo door mag gaan, dan komt onze vriend er, op zijn manier, echt wel.

Eten met lange tanden

2010-01-05T20:22:00.001Z

Het geeft niet zo een goede beeld van iemand als we zeggen dat hij met lange tanden eet. Er wordt mee bedoeld dat de eter duidelijk aangeeft dat hij of zij het eten niet lekker vind. Bij cavia’s is dit echter een heel ander verhaal. Een cavia kan niet anders dan met lange tanden eten, gewoon omdat hij lange tanden heeft. Als je een cavia hebt moet je voor de grap eens de lippen opzij doen, je ziet wat ik bedoel. De tanden van de cavia slijten ten opzichte van elkaar af en groeien tot wel 1 centimeter per maand. Worden de tanden afwijkend dan is er echt iets aan de hand. Het zou kunnen wezen dat er haken op de kiezen zitten zodat de tanden niet goed meer op elkaar komen en dus niet goed meer slijten. Het kan wezen dat door een verkeerde stand van de tanden ze elkaar niet meer raken zodat ze doorgroeien en de bekende olifantstanden laten zien.
De mevrouw in de spreekkamer had zich door de lange tanden van haar cavia in het ootje laten nemen. Het diertje was de laatste tijd niet erg lekker, at weinig en zat maar een beetje met het eten te spelen. Langzaamaan begon hij ook te vermageren. Mevrouw had in de bek gekeken en was geschrokken van de lengte van de tanden en dus was ze op consult. Ik zet mijn hoofdlampje op en aan zodat ik een beetje licht heb als ik diep in dat bekje moet kijken. Een klemmetje op de tanden en ik kan de bek openhouden om vervolgens de kiezen te inspecteren. Zien er best wel goed uit. Als ik het kopje een beetje omhoog houdt valt me de dikke linker wang op. Een forse bult met daaronder nog een kleintje. En als ik verder voel zit er ook op de voorborst nog een bult. Ik pak een spuit met naald en na een huiddesinfectie prik ik de bovenste wang-bult aan. Het blijkt een abces te zijn. Ik trek een lading vieze pus uit deze en ook uit de andere twee bulten. De reden van het slechte eten was boven water. Niet de tanden, niet de kiezen maar een abces in de wang was de oorzaak. Ik schrijf nog een lange kuur antibiotica voor en spreek de hoop uit dat we de infectie onder controle krijgen. En ik hoop ook dat deze cavia nog een hele tijd met lange tanden zal eten.

zweren op de tong

2009-12-30T22:19:00.001Z

Het 4 maanden oude katje zit een beetje verloren in een hoekje van de draadkooi dat als reismandje wordt gebruikt. Duidelijk minder ingenomen met het leven in het algemeen en overduidelijk nog minder ingenomen met de plek waar hij nu is: onze dierenartsenpraktijk. Ik had mevrouw de vorige avond over de telefoon gesproken en we hadden afgesproken dat ze deze ochtend op consult zou komen. De poes was net uit het pension opgehaald. Het bleek dat hij in pension ook al behandeld was omdat hij zich niet zo lekker voelde. Ik krijg de nota met de handelingen en medicijnen onder de neus. Hebben ze u ook verteld of hij van deze behandeling is opgeknapt? vraag ik de eigenaresse. Een bevestigend antwoord. Maar nu is hij weer helemaal terug bij “af” zegt ze treurig. Ik haal het diertje uit de kooi en houd hem even in de lucht om reacties en reflexen te bekijken. Gaat eigenlijk best goed, hij kijkt me tenminste aan met een blik van: “wat doe je nou toch weer?” Ademhaling, pols, temperatuur en lymfknopen worden aan een inspectie onderworpen. Geen afwijkingen. “Hij wil echt niets eten” verzekert de eigenaresse mij. Ik open het mondje en zie meteen wat de oorzaak van het probleem is. De tong zit vol met kleine oppervlakkige beschadigingen zoals we die zien bij een herpes infectie. Maar dat kan eigenlijk niet want ik heb net met een scheef oog in het opengeslagen paspoort dat mevrouw op mijn bureau heeft gelegd, gezien dat het diertje op de juiste tijd en met het juiste vaccin is ingeënt. En in dit vaccin zit de stof die bescherming moet bieden tegen juist deze infectie. Ik leg mevrouw het probleem uit en vertel meteen de consequenties. In de eerste plaats is er dus blijkbaar na vaccinatie geen voldoende weerstandsopbouw geweest tegen de ziekteverwekker. Kan zeker pure pech zijn maar we moeten in het achterhoofd meenemen dat er ook bepaalde andere infecties zijn die de weerstand van katten kunnen aantasten. Om dit te weten moet er een bloedonderzoek komen maar we besluiten dit nog even uit te stellen. Als de problemen zich blijven voordoen kan dat altijd nog. Het tweede probleem is dat dit virus waarschijnlijk niet meer uit het lichaam zal verdwijnen zodat het diertje de kans loopt om zeer regelmatig deze infectie terug te krijgen. Om dit probleem te tackelen kunnen we het diertje twee keer per jaar gaan enten in plaats van een (1) keer. Het virus verdwijnt niet maar de ziekteverschijnselen blijven dan achterwege. Voor nu schrijf ik wat medicijnen voor. Mevrouw begrijpt het verhaal en is blij dat de ingestelde therapie vloeistoffen zijn die je met een pipetje in de bek moet spuiten. Je moet er toch niet aan denken dat je met een tong vol met zweren een pil naar binnen moet werken.

Uit de kom

2009-12-24T15:36:00.001Z

Een pittig beestje deze “ Westie”. Doenerig-druk maar met een goed karaktertje. Samen met zijn huisgenootje was hij aan het spelen geweest tot plotseling en met een ferme gil het linker achterpootje het begaf. Dat krijg je ervan als je zo druk doet. Maar de kreupelheid bleef wel aanhouden en zelfs zo erg dat hij niet meer op het pootje wilde staan. Toch maar even bij de dierenarts langs.
Ik onderzoek het beentje. Alle testen die er voor kreupelheden aan de achterhand zijn worden uitgevoerd. Beide achterbenen strekken om te controleren of de heup uit de kom is, de handgreep van Ortolani, alle bewegingsmogelijkheden en eventuele pijnlijkheden van alle gewrichten checken. Het is wel moeilijk want echt rustig blijft onze goede vriend er niet onder. Al kronkelend en draaiend probeert hij zich aan het onderzoek te ontworstelen. En de enorme spiermassa op de billen maakt het allemaal niet makkelijker. Het probleem blijkt in de heup te zitten. Ik moet een lastige afweging maken: moet er een röntgenfoto gemaakt worden ja of nee. Een foto zal onder narcose moeten en dat is natuurlijk niet zomaar iets. Na even wikken en wegen besluit ik om het probleem eerst maar eens te behandelen als een kneuzing. Pijnstiller en rust en als het een kneuzing is zal het probleem na 5 dagen over, of bijna over zijn.
Een kleine week later zie ik de patiënt terug. Nog steeds ernstig kreupel. Ik breng de patiënt dan toch maar onder narcose en voer alle onderzoeken voor de heup nog eens uit. Onder narcose blijkt het linker achterbeentje iets korter te zijn. Heup uit de kom! Nog even een foto om eventuele extra schade aan te tonen dan wel uit te sluiten. Gelukkig zijn er geen breuken of andere enge dingen aan de hand. Ik probeer eerst, nu het hondje verslapt is van de narcose, de heupkop in de kom te krijgen maar dit lukt niet dus moet er een operatie volgen.
Nadat ik de heupkop operatief weer in de kom heb gezet bind ik met leukoplast het beentje op een speciale manier omhoog. De tape mag er na tien dagen af maar ondertussen moet onze goede vriend zich wel rustig houden want een heupkop die net in de kom gezet is kan er ook weer uit.
Als ik de eigenaar uitlaat moet ik aan een mopje denken dat ik onlangs hoorde: “Komt een man bij de dierenarts met een zieke goudvis in een plastic zakje met water. “Oh”, zei de dierenarts, “ik zie het al: uit de kom”
Helaas was het uit de kom zijn bij onze Westie geen mopje.

Opa

2009-12-22T11:31:00.001Z

Suf, sloom, niet willen staan, niet willen eten en een geforceerde ademhaling. De Golden Retriever in de spreekkamer is echt ziek. Hij was in de dienst behandeld voor braken en de behandeling leek aanvankelijk wel wat aan te slaan. Maar zondag was hij plots in elkaar gestort. Een supersnelle hartslag en vrij vocht in de buik doet een ernstige aandoening vermoeden. Bezorgd staat de eigenaresse naast haar lieveling. Opa is mee. Opa komt niet uit de buurt maar hij was gelukkig op bezoek. Gelukkig, want opa en de hond zijn twee handen op één buik. Het noodzakelijke verdere onderzoek laat een afwijkend hartfilmpje zien, de röntgenfoto geeft het beeld van een iets vergroot hart dus al met al lijkt er een hartfalen te zijn. We besluiten een behandeling in te zetten. Vochtafdrijvers en hartpillen moeten het probleem gaan tackelen.
Een paar dagen later zie ik mijn patiënt weer terug. Duidelijk verbeterd maar zeker nog niet goed. Met name de eetlust is flink in de benen gezakt. Opa is weer weg. De eerste paar nachten heeft hij op de bank naast de hond geslapen maar uiteindelijk moest hij toch weer naar huis. Met bloedend hart zo verzekert de eigenaresse me. Nu, een paar dagen later, wordt de patiënt langzaamaan iets fitter, kan weer langere stukjes lopen en kijkt helder uit zijn ogen. Maar er is wel iets dat zorgen baart. De hond eet niets, helemaal niets. De lekkerste hapjes bekijkt hij, hooghartig zijn neus afwendend, zonder enige neiging om toe te happen. Opa is weer terug, ook om te proberen wat eten in zijn weigerende vriend te krijgen. En waarachtig, een lekkertje dat hij voorhoudt wordt, weliswaar met lange tanden, en met een blik van “ik doe het voor jou, weet je”, weggewerkt. Een tweede probleem is dat er ook nog geen ontlasting is geweest. Van een obstipatie is niets te voelen maar je weet maar nooit, dus ik spuit een zeepklysma in de anus. Na het aanbrengen moet er even met de hond gelopen worden. Gelukkig komt er ontlasting af dus de kans dat er een obstipatie is wordt kleiner. Met wat medicijnen stuur ik ze weer naar huis, toch nog maar even proberen. Opa pakt de riem en loopt met onzekere gang het pad naar de auto af. De eigenaresse fluistert me toe dat het toch te hopen is dat alles goed komt met haar hond. Bezorgt kijkt ze het tweetal oude baasjes na. Als de hond overlijdt wordt het ook opa’s dood hoor ik haar zachtjes voor zich uit mompelen.

Een dag met ballen

2009-12-01T11:19:00.002Z

Na een algehele lichaamscheck krijgt de poes een injectie om onder narcose te gaan voor sterilisatie. Als ze slaapt wordt ze door de assistente klaargemaakt voor operatie: “Wassen, scheren, desinfecteren!” Nu zijn er operaties waar je niet echt warm meer van wordt. Dat wil niet zeggen dat je niet maximaal met aandacht en zorg moet opereren maar wel dat de ingreep dermate routine is dat het geen “joepie-gevoel” geeft. Ik was mijn handen met een desinfecterende zeep en na 5 minuten goed schrobben laat ik een alcoholhoudende vloeistof over de huid lopen. Ik klem even de tanden op elkaar als de bijtende vloeistof in een klein kluswondje van de vorige dag loopt. Nadat ik de steriele handschoenen heb aangedaan open ik de operatie set en pak het scalpel. Een superklein sneetje vlak onder de navel, net groot genoeg om de wijsvinger van de linkerhand doorheen te laten, moet genoeg wezen om de eierstokken van de poes te kunnen pakken. Ik voel met de ogen dicht. Soms is de baarmoeder, die als oriëntatiepunt voor de operatie geld, wat moeilijker te vinden. Bij de patiënt op tafel is het zelfs erg moeilijk om het orgaan te lokaliseren. Ik roep de assistente en vraag haar of ze voor de zekerheid nog even onder de staart van het dier wil kijken. Ja hoor: geen ballen. Ik voel door maar kom er gewoon niet uit. Geen baarmoeder te voelen. Helaas moet ik de snee vergroten. Want als je de baarmoeder niet kunt voelen dan zul je moeten kijken. Als ik de buikholte door de assistente, die ondertussen ook gewassen en gedesinfecteerde handen heeft, laat openhouden en ik met mijn vingers de darmen opzij houd, doe ik een schrikbarende ontdekking. Geen baarmoeder te bekennen. Nu is deze afwijking wel bekend maar dermate zeldzaam dat ik de tweede mogelijkheid, namelijk een kater die beide ballen in de buikholte heeft, waarschijnlijker vind. Ik begin met een grondige inspectie van de buik vlak achter de nieren tot naar de beide lieskanalen die zich bij het achterbeen bevinden. Al snel vind ik de twee onderontwikkelde bolletjes, verscholen onder wat buikvet. Ik verwijder ze en sluit de buik. “Binnenballen” moeten eruit! Als de testikels niet op de goede plek zitten (onder de staart, aan de buitenzijde van het dier), lopen ze het risico tumoreus te ontaarden.

Een “binnenbalkater”, bij de (te?) vluchtige inspectie vooraf niet gezien, had er voor gezorgd dat het toch nog “een dag met ballen” werd.

Een rat!!!!

2009-11-28T16:31:00.001Z

U kent dat wel, een film waarbij mensen, voornamelijk vrouwen en kinderen, gillend en met verschrikte ogen langs de camera naar iets staren wat buiten het gezichtsveld is. Een beeld dat hen met afgrijzen vervuld. Het overzichtsbeeld van een ruime eetkeuken gaat over in het detail van een in een hoek geplaatste kast. Plots duikt het beeld naar beneden om de intense kraaloogjes van een grote bruine rat te onthullen. Een rilling loopt over de rug van de kijkers. Het afgrijzen wordt tot in het diepst van de ziel gevoeld. De kreet: “een rat!!!!” klinkt schril door de verstilde close-up van snuit met snorharen behorend bij dit meest verachtelijke knaagdier.

De rat heeft een slecht imago. Een stompe kop met intense kraalogen, een friemelend en altijd zoekende snuit en een lange ronde staart. Komend daar waar er voor deze opportunist de restjes voedsel voor het oprapen liggen heeft hij de naam een viespeuk te zijn. En de walging voor dit dier wordt door de meeste mensen niet onder stoelen of banken gestopt. Hoe jammer! De rat is een lief en sociaal wezen. In de aard erg vriendelijk en meegaand, waarbij de nieuwsgierigheid van een aandoenlijke kinderlijkheid is. Mensen die een rat als huisdier hebben begrijpen wat ik bedoel. En mensen die altijd op de rat hebben afgegeven als eng en vies maar door omstandigheden toch intensiever met dit huisdier in contact zijn gekomen, begrijpen nog beter wat ik bedoel.

Ik leef mee met het jonge stel dat bij me in de spreekkamer staat. Ik kan hun verdriet voelen en begrijpen. Hij, een stoere jongeman, probeert zijn tranen weg te drukken. Zij, de vriendin van een stoere jongeman haar arm om hem heengeslagen. Een niet op behandeling reagerende longontsteking was het diertje fataal geworden. De laatste injectie was pure genade. In hun armen het verstilde lichaam van hun lieveling. Een rat!!!!!

De gebeten hond

2009-11-23T08:54:00.003Z

Het hondje in de armen van mevrouw zag er deerniswekkend uit. Door stress en pijn was alle levenslust uit het lijfje gezogen. Aan de rechterkant van het lichaam zag ik door de grote gapende wonden het onderhuidse weefsels naar buiten puilen.
Eerst het crisis onderzoek. Slijmvliezen, pols, ademhaling en reflexen krijgen een snelle checkup. Ze is wat bleek en heeft een snelle hartslag wat wijst op een aanwezige shock. Ik geef een prikje om deze te bestrijden. Ondertussen vertelt mevrouw wat er gebeurd is. Het hondje is een onderdeel van een roedel. Eens de fiere leider is ze, met het klimmen van de jaren, gezakt op de hierargische ladder. Een van de kleinkinderen heeft het leiderschap overgenomen, iets wat ze eigenlijk nog niet echt kan velen. De confrontatie tussen de twee heeft duidelijk moeten maken wie nu eigenlijk de echte baas is. De roedel doet mee met de sterkste zodat oma nu van leider naar lijder is verwezen. Het baasje staat te trillen van ellende. Het gevecht stoppen was voor haar een schrikbarende ervaring. Zeven honden die er eentje "voor de kill"aanpakken. Hondje voor hondje van het slachtoffer afplukken en wegbrengen, wetend dat de rest hun vernietigende werk voortzetten. Het staat nog steeds op haar netvlies gegrift.
Al pratende lijkt er een stabiele lichamelijke toestand te zijn ontstaan. Ik besluit te gaan opereren. Prikje narcose en rustig afwachten tot ze slaapt. Opnieuw de wonden inspecteren om met name een indruk te krijgen van de diepe schade. Deze valt gelukkig mee. Alle operatiebenodigdheden worden uitgestald en het hondje wordt ruim geschoren. De wonden worden schoongemaakt en hier en daar wat al te bezoedeld weefsel wordt verwijderd. Ik pak de hechtdraad en begin met het sluiten van de wonden. Omdat ik het diertje voortdurend observeer valt de afwijkende ademhaling en de kleurverandering van de tong meteen op. Stoppen!!, luisteren en kijken!!!, stethoscoop!!!, geen hartslag!!!. Als een speer pak ik het flesje antinarcose uit de kast. De helft van de narcose kan ik wegwerken dus ik spuit de benodigde hoeveelheid antinarcose-vloeistof in de tong vanwaar het supersnel in het lichaam opgenomen wordt. Ik geef een klap op de borstkast en begin met reanimeren. Twee minuten, vijf minuten gaan voorbij. De eerste ademtocht verwelkom ik met een zucht van verlichting. Nog eens tien minuten verder begint de inhaalrace die het lichaam moet doen om de tekorten die ontstaan zijn tijdens de hartstilstand weer aan te vullen. Ik kan niet veel anders dan de wonden sluiten met krammen en een forse antibioticadosis toedienen. Ik roep de eigenaresse binnen en vertel wat er gebeurd is. Ik zie de bleekheid in haar gezicht schieten. Haar tranen bedwingend uit ze haar verdriet over het zielige hoopje hond dat tussen ons op tafel ligt. Schuldgevoel welt in haar op en komt er via de tranen in haar ogen uit. Ik neem het hondje op zodat ik premanent kan kontroleren hoe het gaat. Heel langzaam knapt ze op zodat ik voor de nacht nog een prikje met morfine kan geven.

De volgende dag is het hondje al weer aardig verbeterd en ik begrijp waarom ze vroeger de baas van het hele spul moet zijn geweest. Wat een doorzettingsvermogen heeft dit diertje. Toch zal er bij thuiskomst iets moeten gebeuren want als je in de roedel eenmaal de gebeten hond ben ........

Kat in de zak

2009-11-20T19:55:00.001Z

Een kleine twee weken geleden kwam een mevrouw met een potje plas bij me op het spreekuur. De kat zit voortdurend op de bak, en hij wordt ook een beetje onzindelijk, is het verhaal. Ik steek een onderzoek stripje in de urine. Wat ik verwachtte gebeurt ook, het testvierkantje waar we bloed in de urine mee aantonen verkleurt groen. Al met al een duidelijk geval van blaasontsteking. Ik geef mevrouw wat pillen mee. Ze kijkt bedenkelijk maar neemt ze toch mee naar huis. Een paar dagen later krijg ik haar aan de telefoon. Het lukt absoluut niet om de pillen naar binnen te krijgen, zegt ze. In de bek kun je sowieso vergeten en als ik het door het voer doe, nou, dan eet hij niet meer. Of ik niet aan huis een injectie kan geven?. Ik ga akkoord en op de afgesproken tijd bel ik aan bij een leuk vrijstaand huis. De heer des huizes doet open en leidt me naar de overloop, twee verdiepingen hoger. Met een sneltreinvaart verdwijnt de kat achter een stapel stoelen, een opbergkast en een klerenrek. De man duikt onder de stoelen door en enige tijd zie ik alleen de zolen van de schoenen en een stukje blote rug. Gelukkig krijgt hij hem te pakken en kan ik de injectie geven. Drie dagen later de herhalingsprik gaat wonderwel goed maar de prik die nu herhaald moet worden is niet te geven. De kat zit onder de bank geschoten en blaast en tiert naar alles en iedereen die hem te na komt. Ik kan wel gaan, dit gaat niet lukken. Anders proberen in een mandje te stoppen suggereer ik. Dat blijkt helemaal niets te zijn. In het verleden is hij in een mandje naar de dierenarts geweest voor castratie en dat was meteen de laatste keer. Nu heb ik vroeger ook op de boerderij gedokterd en je staat verbaasd hoe goed die oude boeren trucjes werken. Probeer eens een jute zak zeg ik. Mevrouw kijkt bedenkelijk maar zegt dat ze wat zal proberen. Tijdens het spreekuur die avond komt ze langs. Samen met een kennis die hobbyboer is. En met de kat in de zak. Als je de zak aanraakt blaast en slaat de kat naar waar hij zich aangeraakt voelt, maar echt kwaad kan hij niet meer. Door de zak heen geef ik de injectie.
Voortreffelijk, die boerenslimheid denk ik. Tegenwoordig heeft de term een hele negatieve bijklank, maar ik kan van een kat in de zak ook wel het goede inzien.

De schouder eronder

2009-11-18T23:53:00.001Z

Vol levenslust komt de dalmatiner binnenrennen. Alles en iedereen wordt besnuffeld, waarbij ongegeneerd ook de private delen van mij en mijn assistente aan een onderzoek worden blootgesteld. Zonder resultaat overigens. Even de knie omhoog en het dier weet dat dit gedrag net een tikje te levenslustig is. Hij loopt kreupel aan zijn rechter voorbeen weet de eigenaar te vertellen. Al een paar maanden. De eigen dierenarts, uit de noordkop van noord-holland, had al een aantal therapieën voorgeschreven maar die hadden helaas niet tot herstel geleid. Ik lees de verwijsbrief door en zie dat er een wisselende kreupelheid aan de voorbenen is geconstateerd waarbij onderzoek niet een duidelijke locatie laat zien. Ik ga met het dier en het baasje naar buiten en laat hem een aantal keren het pad op en neer lopen. Niets te zien zegt de eigenaar teleurgesteld. Net hetzelfde als je naar de tandarts gaat, is je kiespijn ook over. Ik ben het niet met hem eens. Hoewel het heel gering is laat het dier voor mij wel degelijk een kreupelheid zien. Links! Als ik, weer in de spreekkamer, een speciale handgreep op de linkerschouder loslaat is het met de vriendelijkheid meteen gedaan. Een grauw naar achter moet duidelijk maken dat deze actie van mij niet gewenst is. Ik maak een röntgenfoto van de schouder en zie dat de achterrand van de schouderbladrand is afgebroken. Dat wordt opereren. We maken een afspraak.
Een week later doe ik tijdens de operatie een schrikbarende ontdekking. De pezen en kapsels van de linker schouder zijn fors vergroeid. Enorme littekenweefselbalken, sommige met gaten erin, maken de operatie niet een van de makkelijkste. Het is duidelijk dat het dier een forse klap op zijn schouder moet hebben gehad. En ik kan mij, gezien de levenslust van het dier, wel voorstellen hoe dat gegaan is. In het bos in volle vaart op, om en over bosjes, takken en bomen rennend kan een bocht zo makkelijk verkeerd berekend worden. De klap tegen een boom wordt als eerste door de schouderpartij opgevangen. En deze klap was even te hard geweest. Ik snij al het overbodige weefsel weg en beitel het losse stuk bot van de achterrand van het gewricht. Gezien de ernst van het defect ben ik best tevreden over het resultaat. Maar hoe het uiteindelijke herstel zal verlopen gaat van het dier zelf afhangen.

Dus zou ik hem wel willen toeroepen: “kom op joh, schouders eronder”.

Sleetje rijden

2009-11-15T22:38:00.001Z

Terwijl ik met mijn rug tegen de wasbak leun luister ik naar het verhaal van de mevrouw met de labrador. Hij is niet lekker. Geen verdere ziekteverschijnselen zoals braken of diarree, hoesten of hijgen, nee, gewoon niet lekker. Ik observeer het dier dat met de oren op half zeven een beetje achter het baasje staat. Behalve het slome gedrag zie ik inderdaad niet zoveel afwijkends. Ik pak een thermometer uit de kast . Als ik de thermometer in de kont van het dier wil steken zakt hij vol op beide hammen,staart strak over de achterste ingang geslagen. Niet bereid om toe te laten wat hij vermoed dat ik van plan ben.
Nu doet de heftigheid van de reactie mij een beetje vreemd aan totdat ik mij herinner dat ik het dier een jaar terug geopereerd heb. De klacht was dat de hond steeds ging “sleetje rijden”. Bij “sleetje rijden” gaat het dier met de kale kont op de grond en schuift zich met schokkende bewegingen naar voren, duidelijk met de bedoeling om aan een zeer irritant gevoel aan de anus te ontkomen. Veelal hebben we dan te maken met een anaalklier overvulling of een anaalklier ontsteking. De anaalklier is een geurklier die, elke keer als de hond zich ontlast, een beetje geurvocht aan de drol meegeeft. Als een soort identificatie. Nu kunnen deze klieren vrij makkelijk ontstoken raken, ze zitten immers vlakbij de anus, een niet al te schoon gebied. Als een hond bij me komt met het verhaal “sleetje rijden”, dan zijn de anaalklieren het eerste dat ik controleer. Bij onze patiënt was er inderdaad sprake van een ontsteking dus heb ik de anaalklieren leeg geknepen en een kuur antibiotica gegeven. Het hielp niet. Nog een keer geprobeerd om met een injectie irritatie remmend middel en daarbij een antibioticazalf in de anaalklier zelf het probleem op te lossen. Ook deze benadering had geen effect. En het arme dier maar bruine strepen, als sledesporen in de sneeuw, op het tapijt achterlaten. Om een lang verhaal kort te maken: alles wat we probeerden om de anaalklierontsteking weg te krijgen faalde. Vandaar dat we, ten lange leste, en om het dier echt van die vervelende kwaal af te helpen, de anaalklieren operatief hebben verwijderd. Een vervelende operatie voor de hond maar met de bedoeling om haar van een nog vervelender probleem af te helpen.

Met de operatie in het achterhoofd kan ik nu wel begrijpen dat de hond zijn kont stevig tegen de grond geduwd houdt. Weet hij veel dat je maar twee anaalklieren hebt en dat je die maar één keer kunt verwijderen.

Kunst

2009-11-09T22:42:00.002Z

Vandaag een visite gereden. Niets bijzonders eigenlijk, gewoon een enting bij een hond en een kat. Meestal doen we dat niet aan huis maar in dit geval maak ik graag een uitzondering. Het baasje is namelijk een begenadigd kunstschilderes. En hoewel ze er zelf erg bescheiden onder is put ik mij elke keer weer uit in bewondering over de schoonheid die zij met haar verf weet neer te zetten. Ze schildert stillevens, maar met een levendigheid als dringt de werkelijkheid van het beeld met al je zintuigen bij je binnen.
Het atelier ademt een serene rust uit. Een rust die wordt gelogenstraft door de schilderijen in verschillende stadia van “af”, die her en der staan opgesteld. Ik weet dat ze van de vroege ochtend tot de late avond met haar kwasten aan de gang is.
Een palet met ingedroogde verf ligt op een stapel oude kranten. De grote ramen die het licht in het atelier toelaten zijn op het noorden gericht. Noodzakelijk, zo heb ik mij laten vertellen, om de juiste lichtintensiteit op de juiste wijze de doeken tijdens het schilderen te laten beroeren. Het licht dat zo een belangrijke rol in haar werk speelt en de sleutel tot de magie van haar creaties is.

Aan de koffie praten we nog even na waarna ik de entingen uitvoer. Bij het hondje moet nodig een gebitsreiniging uitgevoerd worden maar gelukkig hoor ik dat de afspraak hiervoor al gemaakt is. En als ik bedenk wat ik zojuist aan schoonheid gezien heb hoop ik dat we van dat mondtoilet net zo een kunstwerkje kunnen maken als de kunstwerken die ik net gezien heb. Op een ander vlak, ja dat is waar want ik kan namelijk nog geen ronde cirkel tekenen.

Spiegel

2009-11-05T22:54:00.002Z

Hij moet wel gedacht hebben dat hij in een spiegel keek. De heldere kraaloogjes van de grijze roodstaart op de schouder van mevrouw kijken recht in de heldere kraaloogjes van de grijze roodstaart op de schouder van de andere mevrouw. En je gelooft het of niet maar allebei de diertjes werden voor hetzelfde aangeboden. Tijdens de studie noemden we dat “de wet op de duplicitee des cas rare”. Oftewel: als er iets voorkomt wat je minder vaak ziet dan kun je ervan uitgaan dat het niet al te lang duurt voor je datzelfde geval weer tegenkomt. Toen heb ik dan ook eens meegemaakt dat een oogafwijking die zelfs op de universiteit maar een keer of tien per jaar voorkomt op een bepaalde ochtend drie keer als probleem werd aangeboden. Bizar bewijs van de stelling.
Maar nu gaat het om de grijze roodstaart, een papegaai die redelijk vaak gehouden wordt en die we daarom ook redelijk vaak op de spreekuren zien. Veel van de diertjes zijn hartstikke sociaal en gezellig hoewel ik wel het gevoel heb dat ze het wat minder op mannen hebben. En aangezien de snavel en de klauwen vlijmscherp zijn ben ik erg voorzichtig met vastpakken. Het beste is een handdoek over de vogel te gooien waarna je ze bij de kop kunt pakken. De poten klauwen zich vast in de doek en kunnen dan ook niet zoveel kwaad meer. Het diertje moet gekortwiekt worden. Dit betekent dat we al de grote vliegveren afknippen. Behalve de twee buitenste en dit laatste alleen maar omdat de vogel er dan nog een beetje toonbaar uitziet. We doen dit maar aan 1 kant zodat als de vogel wil vliegen hij uit balans raakt. Zo kan hij zich niet fatsoenlijk meer in de lucht houden, de reden van de ingreep. Ik hou het diertje vast en de assistente knipt. Zo gepiept. Vogel in het handdoekje op tafel leggen en dan loslaten. Hij moet zich zelf uit de kluwen wurmen, eventueel met een beetje hulp bij het ontwarren. Zo beschadigt hij zich niet. Direct als hij eruit is klimt hij weer op de schouder. En toen dan dat curieuze moment. De ene grijze roodstaart, gekortwiekt, verlaat de spreekkamer en op hetzelfde moment zit een ander in de wachtkamer te wachten om gekortwiekt te worden. De een wel en de ander nog niet geknipt. Achteraf geen echt spiegelbeeld dus.

een MRI scan

2009-11-02T09:10:00.002Z

"Wil je hem zien?" de assistente komt binnen met een cd-in-hoesje omhoog gestoken de spreekkamer binnen. De uitslag van de MRI. Haar frans bulletje had al langere tijd last van verschillende poten. Vooral met links loopt ze erg kreupel, maar ook de coordinatie is niet je dat. We hebben foto's gemaakt, daar was niet veel op te zien, althans niets afwijkends. Maar het probleem was te fors om te negeren. We hadden al veel medicijnen geprobeerd. Pijnstillers alleen was niet genoeg zodat we zelfs onze toevlucht tot prednison hebben genomen. Ach, even leek er wel een verbetering te zijn maar dat was maar kort. De wervels zijn recht gezet door een osteopaat iets wat aanvankelijk een bemoedigend resultaat had. Maar helaas was er al vrij snel weer een terugval. Met elkaar hebben we de mogelijkheid van een MRI scan besproken. Bij de MRI kun je ook een beeld krijgen van het zachte weefsel, en in ons geval waren we daar in geinteresseerd. We wilden een beeld krijgen van de zenuwen zelf, en die staan nu eenmaal niet op een rontgenfoto. Dus op naar Utrecht. Eerst weer helemaal nagekeken door een groep studenten en vervolgens door de neuroloog waarna de afspraak voor de MRI gemaakt kon worden. Helaas moest de identificatie-chip verwijderd worden want die geeft problemen bij het maken van een opname, onder narcose.
Ik doe het schijfje in de computer en samen bekijken we het resultaat. Prachtig waren de structuren van kop en nek te zien en helaas is er ook heel duidelijk te zien waar het probleem zit. De uitslag liegt er niet om. De afwijkingen in de zenuwen en hersenen zijn als witte vlekken in het weefsel zichtbaar. Onze bange vermoedens worden werkelijkheid. Deze afwijking is niet zomaar met een pilletje op te lossen en nieuwe zenuwen geven gaat niet. Verdrietig!! We hopen dat we haar met wat ondersteuning nog een leuk hondenleventje kunnen geven. En hoewel een MRI scan best een prijzige bedoening is zijn we erg blij dat we het gedaan hebben want nu is er tenminste zekerheid.

Het laatste tijdje

2009-10-27T14:27:00.001Z

De teckel op tafel is oud. Heel oud. Door de jaren heen zijn er al flink wat slijtageverschijnselen opgetreden. De ogen staren, vertroebeld door de ouderdomsstaar, de wereld in. Het mummelbekkie mist het grootste deel van tanden en kiezen maar gelukkig hangt er een forse druipsnor overheen zodat het niet al te erg opvalt. Een paar jaar terug hebben we het gebit nog een keertje schoongemaakt. Het hondje voorzichtig onder narcose gebracht en alle rotte elementen verwijderd. De wortelpuntontsteking bij de bovenste hoektanden was zover doorgewoekerd dat het bot aangetast was. Bij het verwijderen werd er een doorgang naar de neusholte zichtbaar. Die groeit ook niet meer dicht. En allerlei corrigerende operaties zijn, gezien de conditie en de leeftijd van het hondje, niet meer zinnig. Zo af en toe blijft er wat viezigheid in de holte steken waardoor hij zich wat minder happy voelt. Ik peuter dan, voor zover de teckel dat toelaat, de troep eruit waarna het hondje zich duidelijk weer wat beter voelt. Onlangs was hij er weer en ik had mijn hand al aan de knop van de kast waar het peuterhaakje in ligt als een opmerking van de eigenaar me doet stoppen. “Hij drinkt wat meer, is niet zo fit, wil minder eten” zijn termen die in mijn medisch brein meteen andere diagnoses doet opborrelen. Ik breng het gesprek op verder onderzoek en gelukkig is de eigenaar hier meteen toe bereid. Het bloed dat ik afgenomen heb gaat naar een laboratorium in Duitsland. Als ik na een paar dagen de uitslag lees ben ik blij dat mijn intuïtie juist was. De leverenzymen zijn verhoogd wat duid op een beschadiging van deze cellen. Kan evengoed nog van alles zijn. Ontsteking, leververval en kanker komen tenslotte alle drie regelmatig voor. Voor de eerste twee aandoeningen hebben we nog wel wat medicijnen, maar als de derde ziekte de oorzaak van de klacht is, is er meestal geen hoop meer voor de patiënt. We besluiten om eerst met medicijnen aan de gang te gaan in plaats van verdere onderzoeken naar wat er precies met de lever aan de hand is. En nu staat hij op tafel. Een stralende eigenaar staat achter hem. “In maanden is hij al niet meer zo fit geweest”, “gaat lekker mee uit” en “heeft veel meer zin in eten” is het antwoord op de vraag hoe het gaat. Ik ben blij voor het hondje. Want al ben je dan nog zo oud, het laatste tijdje hier op aarde mag best wel een leuk en plezierig tijdje zijn. Ja toch?

pup

2009-10-24T19:16:00.002Z

Eindelijk was het dan zover. De Leonberger teef was aan het bevallen. Helaas ging het allemaal niet zo vlotjes vandaar dat het baasje samen met haar man bij mij in de spreekkamer stonden. De avond was net overgegaan in de nacht maar zoals iedereen weet, daar houdt de natuur geen rekening mee. Bij het toucheren kon ik niets voelen. Een Leonberger teef is te groot voor mijn vingers. Dan maar even de scoop erin. Ver in de diepte kon ik een goed ontsloten baarmoederhals zien en daarbij het kopje van een puppy. De vruchtblaas was al een paar uur eerder gebroken vandaar deze controle. Voorlopig ziet alles er redelijk normaal uit dus begin ik met een injectie met een weeën opwekkend middel. Natuurlijk moeten we voor een goed effect van deze spuit even de tijd nemen. Ik zet het koffiezetapparaat aan en na een paar minuten staan we met zijn drieën aan een dampende kop koffie te lurken. We praten wat over van alles en nog wat. Het is gezellig. Een half uur later weer een controle. Het is duidelijk dat de vrucht door de baarmoeder naar achter is geperst. Ik geef voor de zekerheid een injectie met een kalkoplossing ter ondersteuning van de baarmoedersamentrekkingen en na een half uur nog een injectie met het weeën middel. Twintig minuten later en na heel veel werk van de teef en enige hulp van ons wordt er een gezonde pup geboren. Ik voel de buik af. Er lijkt nog een dikte in de baarmoeder te zitten. Aangezien de eerste pup geboren is besluiten we de verdere bevalling weer in de huiselijke kring te laten plaatsvinden. Wel zo rustig voor de teef. En ook ik verlang wel naar thuis en naar mijn bedje. De volgende dag, ergens halverwege de ochtend zie ik de Leonberger teef weer. Nog steeds is de volgende pup niet geboren hoewel toch duidelijk een dikte te voelen is. Besloten wordt de teef te verlossen met een keizersnee, dit om zo min mogelijk risico op het leven van de pup te nemen. Als de baarmoeder bij de operatie naar buiten wordt gehaald doen we een verdrietige ontdekking. Datgene wat we voelden blijkt een misvormde klomp weefsel te zijn die in de verte iets van een pup weghad. En verder… niets. Zeer ongewoon voor dit ras aangezien over het algemeen grote nesten te verwachten zijn. Helaas moeten we het doen met de enkele pup die in de nacht geboren is. Jammer. Gelukkig voor de pup krijgt die nu wel alle aandacht en liefde die gereserveerd was voor heel wat puppen meer.

help een …..

2009-10-19T09:23:00.001Z

De twee jonge meiden in de wachtkamer zitten duidelijk een stukje weg van de man in de hoek. Iets tegen elkaar aangedrukt kijken ze met ontzag naar de plastic box die op de knieën van de man staat. Ik roep hem binnen en hoor bij het sluiten van de wachtkamerdeur dat er een zacht geroezemoes opsteekt. De man kijkt er niet van op, hij is er wel aan gewend dat mensen hem met een schuin oog aankijken als hij met zijn huisdier op pad is. De Box gaat open. “Voorzichtig maar” zegt hij, “ze is een erg chagrijnig dier”. Argwanend steekt de python zijn kop uit de bak. Een wurgslang met een slecht humeur, een aparte belevenis moet ik zeggen. Voorzichtig pakt de eigenaar het twee meter lange dier uit de bak en zoekt voorzichtig de achterkant van de kop. Terwijl hij het dier fixeert , verteld hij tussen neus en lippen door dat toen hij een paar weken geleden niet goed oplette de slang hem vol in de hand beet. Niet gevaarlijk maar wel pijnlijk. Aangezien de beste methode is om af te wachten tot de slang zelf loslaat heeft hij een kwartier met het dier op schoot gezeten. Gelukkig heeft de man ook nog een heel stel gezellige, nieuwsgierige, vriendelijke, en goed in de hand te houden andere slangen. En voor deze slang? ook bij de mensen heb je exemplaren waar je wat voorzichtiger mee om moet gaan denk ik dan. Het is wel duidelijk wat er aan de hand is. Op de ogen van de slang zitten een paar doppen die op matglas lijken. Ik pak mijn loepbril en bestudeer de kop. Het blijkt dat er bij het vervellen steeds een vliesje op de ogen is blijven zitten. En vliesje op vliesje heeft langzamerhand gezorgd voor de matte “bril”. “Misschien is ze daarom wel zo nerveus” zeg ik, “ze ziet alles natuurlijk zo slecht dat ze zich heeft aangewend om alvast van zich af te bijten”. Ik pak een kleine curette en begin in een hoekje van de “bril” te peuteren. De loepbril is hierbij van onschatbare waarde. Na een poosje heb ik het laagje verwijderd. Gelukkig komen er een paar stralende kraaloogjes tevoorschijn. Rustig legt de man de slang weer terug in de bak en sluit de deksel. Na de gang langs de kassa komen we weer in de wachtkamer terecht. Meteen zie je de twee meiden iets dichter tegen elkaar aan kruipen. Je weet maar nooit.

een grote hond in een klein jasje

2009-10-14T14:17:00.004Z

Als ik de wachtkamer binnenkom begint de hond te grommen, te blaffen en met felle bijtbewegingen richting mijn persoontje te happen. Dat belooft wat. Drie maanden terug de gebroken rechter voorpoot van de hond met een pen vastgezet. Nog een poosje in een spalk gehad maar die is er alweer een tijdje af. Zelfs de pen is verwijderd omdat deze langzaamaan uit het bot begon te zakken en onder de huid voelbaar werd. Het bot zat keurig vastgegroeid. En nu moeten de hechtingen eruit. En voor het verwijderen van de hechtingen moet je toch echt dicht bij de patiënt komen. Dicht bij die scherpe, op wraak beluste tanden. Het is gebruikelijk dat ik het gevaarlijke deel voor mijn rekening neem en de assistente de verdere handelingen uitvoert, ik moet hem dus vasthouden en zorgen dat de assistente niet gebeten kan worden. De eigenaar staat in de deuropening. Zij is door emotie niet in staat om hand en spandiensten te verlenen. Snel grijp ik het nekvel en fixeer de kop. De assistente grijpt de poot en samen wachten we tot de grootste weerstand is wegge-ebt. Voorzichtig komt het hechtingenschaartje te voorschijn en worden de kleine draadjes die in de huid verdwijnen doorgeknipt. Werkje van niks. De assistente doet een stapje achteruit en ik laat met een snel gebaar de hond los en doe ook een stap achteruit. De hond kijkt me verontwaardigd aan en springt in de armen van bazin. Deze pakt de weekendtas en doet hem erin. Want hoewel zijn gedrag doet vermoeden dat hij zich een hond van formaat voelt, hij is maar een chihuahua van amper een kilo.

in de kreukels

2009-10-10T10:41:00.008Z

Heb ik een paar jaar geleden de gebroken poot van de kat opgelapt, loopt ie gisteren weer onder een auto. Deze keer is het een graadje erger. Het bekken is goed stuk. Rechts een breuk in de grote bekkenvleugel en links een losgescheurde verbinding tussen bekken en rug. Als hij van de ene op de andere kant gaat liggen gilt hij het dan ook uit van de pijn.
Een bekkenbreuk bij de kat kan heel goed herstellen door rust. Opsluiten op een kleine ruimte en wachten tot alle botdelen weer aan elkaar zijn gegroeid. In dit geval is dat geen optie. Eén van de botdelen is erg ver naar voren geschoven en veroorzaakt zo een heftige pijnreactie dat we toch maar besloten hebben om te opereren. Een niet geringe ingreep aangezien zowel links als rechts een operatie nodig is. Het gebroken bekkendeel wordt met een plaat en vier schroeven aan elkaar gezet. Het blijkt een lastige operatie te zijn. De heup is best een flink bespierd deel van de kat dus we moeten redelijk wat weefsel door voordat we in het probleemgebied zijn. Daarbij is het naar voren geschoven deel moeilijk in het operatiegebied te krijgen. Naar fors zwoegen lukt het uiteindelijk waarna de wond gesloten kan worden. Normaal kun je als operateur dan moe maar voldaan aan de koffie maar nu zijn we pas halverwege. Het vastzetten van bekken aan rug is ook al zo lastig. Dezelfde dikke spiermassa en daarbij is het botje van de rug waarin je de schroef moet zetten zo klein dat het richting geven van het boorgat erg lastig is. Gelukkig gaat het goed en kunnen we een volle ochtend opereren afsluiten met een tevreden gevoel. Of dit voor de kat de laatste keer dat hij op tafel komt is te wensen maar met een brekebeen zoals deze weet je het nooit.

de drain mag eruit

2009-10-05T18:13:00.002Z

Vijf dagen geleden bij een kat een drain geplaatst. Het diertje had gevochten met de buurkat en daar een afschuwelijke wond aan overgehouden. De linker keelvlakte lag volledig open en wel zo diep dat de achterbegrenzing van de keelholte in de wond zichtbaar was. Best wel tricky moet ik zeggen. Dat kon ik niet zo laten en dus had ik het gat onder narcose dichtgehecht en nabehandeld met een antibioticum kuur. De wond was fors ontstoken en in dat geval mag je hem niet helemaal afsluiten. In zo een geval leggen we een drain aan. Dit is een plastic buisje dat in de wond wordt ingehecht. Als de wond gesloten is kan het wondvocht en de pus langs het buisje afvloeien. De wond groeit dicht tot aan de drain. Helaas voor kat moet hij ook een kraag om, je moet er niet aan denken wat er gebeurt als hij met een achterpoot de wond openkrabt. En met een kraag mag je niet naar buiten. Het lijkt wel straf op straf, je moet wel wat overhebben voor je bestwil.
Na vijf dagen mag de drain eruit en kan ook het laatste stukje wond zich herstellen. De hechtingen moeten minstens tien dagen zitten dus helaas moet de eigenaar nog een keertje langskomen. Ook voor de kat is het geen pretje om weer naar de dierenarts te moeten. In een mand gepropt en met de auto (ook al zo vervelend) naar die nare man, je moet er toch niet aan denken. Hopelijk is het volgende bezoek de laatste, mogen de hechtingen eruit en mag de kraag af. Ik kan me zo voorstellen dat kat al zit te popelen om die waardeloze buurkat eens flink op zijn nummer te zetten

een te grote milt

2009-09-30T22:16:00.003Z

Met een verrassende kwiekheid kwam de iets oudere dame de spreekkamer binnenlopen. Met een bezorgd gezicht, dat wel. Achter haar sjokte een middenslag kruising, iets ouder, net als het baasje. Maar van enige kwiekheid was bij hem geen sprake. De bezorgdheid van de dame was goed te begrijpen als je naar het trieste diertje keek. "Helemaal niet goed, al een tijdje en ik maak me erg veel zorgen" zei ze terwijl ze haar lieveling over zijn kop aaide. Ik til de hond op tafel en onderzoek hem. Het slijmvlies van de bek ziet er een beetje grauw uit, er is geen koorts en er is geen afwijking aan ademhaling of hart en bloedvaten. Ik betast de buik, eerst oppervlakkig en daarna dieper. Meteen voel ik midden in de buik een dikte ter grootte van een kleine voetbal. Het voelen doet geen pijn bij de hond maar echt lekker vind hij het ook niet. Eerst maar even een röntgenfoto en bloedonderzoek. Ik scheer een klein plekje bij de hals kaal en duw met zorg de vlijmscherpe naald in het bloedvat dat door de lichte druk van mijn duim duidelijk zichtbaar wordt. Het bloed gaat met de assistente mee om verder verwerkt te worden in ons bloedanalyseapparaat. De röntgenfoto wordt gemaakt waarbij ik even wat extra aandacht besteed aan de instellingen voor het maken van deze foto zodat ik zeker weet dat ik een goede aftekening van de organen in de buik ga zien. Na twintig minuten heb ik de uitslagen van zowel de foto als het bloed. De laatste is niet goed en niet slecht. Er is duidelijk iets aan de hand waarbij met name de lever wat beschadiging laat zien. Op de foto zien we duidelijk die lever afgetekend maar deze is niet echt vergroot, iets wat je gezien de bloeduitslag wel zou verwachten. Achter de lever zit een grote dikte op de plek waar de milt hoort te zitten. Verder zijn er geen onregelmatigheden. Na overleg met het baasje besluiten we een operatie uit te voeren. Een goed besluit blijkt nu, twee weken later. Ik heb een sterk vergrote milt met ouderdomsbulten uit de buik verwijderd waarna de hond zich al snel veel beter ging voelen. Mevrouw is ons dankbaar. Ze heeft een taart gebracht, leuk! Ik schuif een forse punt naar binnen waarna ik de slagroom van mijn vingers lik.

alternatief

2009-09-28T19:55:00.002Z

Elke week komt er wel een dierenartsenbezoeker met iets nieuws van het medicijnenfront. Een pilletje, een poedertje, iets voor door het eten je noemt het en men komt ermee. Een medicijn voor pijn, voor grote wonden, voor kreupelheid of buikloop, voor eigenlijk van alles en nog wat. En wat te denken van allerlei prachtige, goed werkende, veelal dure apparatuur die het leven van een dierenarts makkelijker, mooier of beter maken. En daarbij ook nog een hele rij mannen of vrouwen die allerlei alternatieve middeltjes aan de man (of vrouw) brengen. Na 25 jaar heb ik ze allemaal wel gezien. Het is bij mij nee!!!!!, tenzij..... Tenzij het nieuwe middel een beter middel is dan het middel dat ik al heb en dat met zorg uitgezocht is om zijn kwaliteit en toepasbaarheid en dat vervang ik niet zomaar voor elk langskomend spulletje.

De vertegenwoordiger was doctorandus, zag ik op zijn kaartje. Niet de eerste de beste dus. Zijn verhaal werd omkleed met dikke pakken onderzoeksresultaten en mooie folders. Bottomline was het een middel dat bij astma bij de kat heel goede resultaten moest geven. "Olie van de groenlipmossel is het hoofdbestandeel en het werkt erg goed als irritatieremmer" was het betoog. "In hoog-gezuiverde vorm in capsules dus goed toe te dienen. Eventueel kun je de capsule inprikken en de olie over het eten spuiten of ook de capsule in warm water doen zodat hij wat zachter wordt". Nu ken ik deze olie want er is een dieet waarbij het wordt toegepast om irritaties in gewrichten te verminderen. Een dieet dat zeer goede resultaten heeft. Ik bestel wat proefmonsters. De doosjes verdwijnen op de plank, zoals zo vaak.
Na een maand krijg ik van een vriendin de vraag of ik wat tegen een vervelend eczeem bij hun kat heb. Ze wonen wat verder weg dus zo direct het probleem bekijken kan ik niet. Ik pak twee stripjes van het gebruikelijke medicijn. Dan valt mijn oog op de blauw witte doosjes van de oliecapsules. Ach denk ik, waarom ook niet en ik doe het medicijn dat ik al in mijn hand heb weer terug en pak het alternatief. Twee weken later bedenk ik mij dit ineens weer en nieuwsgierig pak ik de telefoon. "Gewoonweg fantastisch, geweldig, na drie dagen al een enorme verbetering" zegt ze laaiend enthousiast. Ik val van mijn stoel van verbazing. Niet verwacht maar wel aangenaam verrast. Ik besluit dit middel wat meer aandacht te schenken. Nu, een half jaar later, staat er permanent een voorraad op de plank en wordt er regelmatig bij besteld. Soms blijkt een alternatief een toppertje te zijn.

met een vette knipoog

2009-09-23T21:32:00.004Z

Enige weken geleden kwam er een kat op het spreekuur. Met een vette knipoog zal ik maar zeggen. Linker oog stijf dicht, rechter oog helder naar mij opkijkend. Meestal lukt het wel de oogleden uit elkaar te trekken om zodoende het oog te kunnen inspecteren. Bobby liet dit niet toe. Eerst maar even het oog verdoven met een druppeltje vloeistof uit een klein pipetje. Tien minuten later was het oog ongevoelig en kon ik wat meer zien. Een forse beschadiging op het hoornvlies was zichtbaar. Ik inspecteer met een pincet tot diep achter de oogleden maar vind niets vreemds. Het gaat niet makkelijk want Bobby vind het niet leuk en werkt niet mee.Gelukkig, de eigenaar houdt de voorpoten goed vast zodat het allemaal net gaat. Ik laat het oog intensief zalven gedurende 1 week waarna ik een kontrole voorschrijf. Bij de kontrole is de toestand alleen maar verslechterd zodat ik bang ben het oog niet te kunnen behouden. Afspraak voor die middag gemaakt.Vier uur later, Bobby onder narcose, en ik inspecteer het oog en de oogleden nog een keer. Echt geen vreemd object te vinden dus ik kan met de operatie beginnen. Netjes langs de oogleden opereren, de spieren van de oogbol losmaken om uiteindelijk het oog te kunnen verwijderen. Plots schiet er uit de operatie een grasaar naar boven. Diep in de weefsels binnengedrongen had hij zijn verwoestende werk gedaan. Al schurend en schavend met het laatste kleine puntje dat het hoornvlies nog kon bereiken had hij het oog verwoest. Jammer dat hij zo diep in het lichaam was binnengedrongen, onbereikbaar voor de onderzoeken want nu moet Bobby voortaan door het leven met een oog minder. Permanent knipogend zal ik maar zeggen.

epilepsie

2009-09-21T14:16:00.008Z

Zondagmiddag. Dienst voor de regio. Het is al een tijdje redelijk rustig als plotseling de telefoon rinkelt. Een eigenaar in paniek met op de achtergrond de vrouw van de eigenaar, zo mogelijk nog meer in paniek. De kat des huizes heeft stuipen. Al een uur zo te horen. Het fietsen met de poten en trekken met de kop en kaken wordt afgewisseld met periodes van ongecontroleerd knipperen met de ogen en een duidelijke afwezigheid van bewustzijn. Ik laat ze meteen komen. Bij aankomst in de praktijk zie ik dat de eigenaar niet heeft overdreven. De kat ligt als een zielig hoopje ellende te schokken en te trillen en bij het neerzetten van het mandje op de behandeltafel komt er een volle epileptische aanval. Urine en ontlasting, voor wat er nog aanwezig is, wordt uitgeperst en het schokken verhevigt zich tot heftige spiersamentrekkingen. Na een minuut komt er een relatieve rust over het diertje. De medische term voor deze toestand is: status epilepticus. Een toestand waarbij er tussen de epileptische aanvallen geen momenten van rust meer zitten zodat het dier ook niet meer kan herstellen van de gevolgen van de aanval. Een echte crisis waarbij het stabiliseren van de patiënt de eerste prioriteit heeft. Ik neem het diertje van de eigenaar over. Met een hoge dosering valium breng ik de kat in een kunstmatige slaap en daarbij wordt er een hoge dosering van een middel gegeven dat de zenuwbeschadiging tot rust moet brengen. De kat valt in slaap. Eindelijk rust. De eigenaar gaat naar huis met de mededeling dat ik hem bel als zijn kat weer wakker wordt. Hoe? dat is bepalend voor de verdere behandeling en kansen. Tegen de nacht komen de eerste tekenen van wakker worden. Gelukkig zijn de epileptische aanvallen voorbij maar het is toch nog even afwachten hoe het verder zal gaan. Maandag, kat volledig wakker, geen epilepsie! Ik observeer de kat een poosje en kom tot de conclusie dat de kat een beetje de weg kwijt is. Ook is hij blind. Een gevolg van de epilepsie of een gevolg van het hersenprobleem dat de epilepsie gaf?. Wie zal het zeggen. Wel is zeker dat de eigenaar het trieste diertje een beter leven gunt dan dat het nu heeft. Met een traan in het oog nemen we afscheid.

de nasmaak van een barbeque

2009-09-17T07:52:00.000Z

Lekker met zijn allen rond de rokende pot, lapjes gemarineerd vlees hoog opgestapeld op de sidetable. Stokbrood en salades, grote champions, en wat u allemaal niet meer kunt bedenken om een mooie zondagmiddag met elkaar af te sluiten. Glaasje wijn, of wellicht toch maar een spaatje rood om de kilo's niet al teveel kans te geven. Familie, vrienden en een barbeque, kun je je een mooiere middag voorstellen? Natuurlijk scharrelt de tekkel van de familie onder tafel voor de kruimeltjes. En u weet hoe zielig en smekend zo'n hondje kan kijken. Hou je dan maar eens in, net een lekker karbonaatje van vlees ontdaan en naar binnen gewerkt. Nou, vooruit.... jij het botje. En met een groothartig gebaar gooi je het restant van het stuk vlees in de richting van die smekend kijkende ogen. Met een handigheid waar je alleen maar bewondering voor kunt hebben wordt de versnapering gevangen en met een snelle sprint verdwijnt hij achter het schuurtje in de hoek. Drie dagen later komt mevrouw bij me. Onze goede vriend heeft de laatste paar dagen niet zo een trek en gisteren gaf hij zelfs een gilletje van pijn bij het aanpakken van een kauwstaafje. Maar nu maakt mevrouw zich echt zorgen want in de linker mondhoek loopt een sliert kwijl waar toch duidelijk bloed bij zit. Ik voel de bek een beetje af en kom op een hard plekje bij de mondhoek. Als ik erop duw geeft tekkel aan dat dat niet prettig is en de eens zo smekende ogen staren mij indringend en niet veel goeds voorspellend aan. Voorzichtig voel ik in de bek. Al snel heb ik een stukje bot te pakken dat tussen kaak en lippen vastzit. Een klein rukje en ik kan mevrouw de boosdoener laten zien. Vlijmscherp omdat varkensbot versplintert. Groot risico omdat er een vrij grote schade in de darmen van de hond kan ontstaan. Tot een door de darm heenprikken aan toe. Onze goede vriend heeft geluk en mevrouw is gelukkig. Dit botje had een heel andere nasmaak aan de barbeque kunnen geven

druk

2009-09-14T07:28:00.000Z

Druk, druk, druk. U kent dat wel. Het tegenwoordige leven is zo vol dat we soms wel eens naar adem moeten happen, je krijgt het er bijna lijfelijk benauwd van. In een dierenartsenpraktijk is het al niet anders. Telefoontjes, mensen aan de balie, patiënten voor onderzoek en/of operatie en ga zo maar door. En dan heb ik het nog niet eens over alle zaken die er verder nog de revue moeten passeren, de vergaderingen, de bestellingen verwerken, de voorraad bijhouden en "last but not least" het schoonhouden van de ruimtes. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat er zo af en toe eens iets tussendoor glipt. Overigens geen excuus laat dat duidelijk zijn. We merkten het de afgelopen week al een beetje. De röntgenfoto's leken wel iets witter dan anders, moeilijker goed te krijgen. Het zwart leek wel niet in de foto te willen komen. Normaal ga je dan aan jezelf twijfelen, heb ik wel de juiste instelling genomen?, is er met het apparaat iets mis?, vragen van die aard. Extra opletten dus. De volgende foto wilde geen zwart meer aannemen, echt de goede belichting ingesteld en toch geen goede zwart-wit foto. Dit zwart komt op de foto door een chemisch proces waarbij de door de röntgenstralen geactiveerde elementen van het negatief in de cassette zilverionen aan zich binden. Denk maar aan uw oude zilveren kettinkje wat in de loop van de jaren zwart geworden is, dit is dezelfde reactie. Na het ontwikkelen wordt dit zwart op de foto "vastgebakken" door de foto te fixeren. Maar als er niet voldoende zilverionen in de ontwikkelbak zit dan kan er natuurlijk ook geen zwart neerslaan. Och zult u zeggen, even nieuwe ontwikkelvloeistof klaarmaken. Dat dachten wij ook. Maar waar we ook zochten, de nieuwe ontwikkelaar was gewoon niet aanwezig, vergeten te bestellen, stom. Met het schaamrood op de kaken hebben we de mensen die een afspraak hadden voor een foto maken afgezegd, technisch probleem. Met het schaamrood op de kaken ja want hoe druk je het ook hebt, dit soort onvolkomenheden mogen eigenlijk niet voorkomen.

othaematoom of bloedoor

2009-09-08T14:35:00.000Z

De kat had een vies oor. Al een tijdje. Af en toe schudde hij de vette troep eens flink in het rond zodat het huis een schoonmaakrondje met een zeepsopje nodig had. Er waren al wat oorcleaners gebruikt maar echt helpen deed het allemaal niet. Plots had het diertje een dik oor. Daar waar links een trotse flapper de lucht instak hing rechts een grote klomp oor triest naar beneden. De eigenaar was zich rot geschrokken en vliegendervaart naar de kliniek gekomen, bang voor een ernstige aandoening. Ik bekijk de oorschelp. Niet pijnlijk, niet rood, zacht, ik weet al wat het probleem is, een othaematoom of bloedoor veroorzaakt door het schudden met de kop. De normale oorschelp blijft rechtop staan omdat er een kraakbeenplaat in zit. Dwars door die kraakbeenplaat lopen allemaal kleine bloedvaatjes. Als de patient heftig met zijn oor flappert kan het soms gebeuren dat er wat van die bloedvaatjes scheuren met een bloeduitstorting tot gevolg. Allemaal niet zo spannend om heel eerlijk te zijn, komt vanzelf weer goed. Het vervelende is echter dat bij het herstel allerlei inwendig litteken ontstaat wat op den duur gaat krimpen. Na een maand of twee is de oorschelp verfrommelt. Ziet er niet meer uit. Om dit verfrommelen te voorkomen maken we operatief het oor open zodat het bloed afvloeit waarna we door en door de voor- en de achterkant aan elkaar vasthechten. Het oor ziet er daarna uit als een matras, helemaal vol met hechtingen. Wel een wat pijnlijke ingreep maar noodzakelijk want door de hechtingen wordt het litteken gericht zodat alle balkjes van voor naar achteren lopen. Hierdoor blijft bij het krimpen de vorm van het oor intact. Cosmetisch verantwoord en ook de gehoorgang blijft mooi open. Alleen nog wel even een goed medicijn voor de oren geven. Tenslotte heeft de patient nog een oor en we wensen hem eigenlijk niet nog zo een operatie toe.

dambreuk

2009-09-06T16:47:00.000Z

Zojuist nog even getelefoneerd. Het is mijn vrije zondag maar ik wilde toch wel erg graag weten hoe het met de patient ging die ik donderdag geopereerd, en vrijdag nog een tweede maal behandeld had. Een collega belde me woensdag op en legde me het probleem voor. De 6 jaar oude collie reu had problemen met ontlasten. Het is een fel beestje dat alles met volle overgave doet, dus toen hij wat moeite met het poepen kreeg, ging hij persen met als gevolg dat de spierversteviging naast het laatste stukje van de darm kapot gescheurd was. De oorzaak is een vergrote prostaat, iets wat op deze leeftijd een rol kan gaan spelen. Door de jarenlange prikkeling van de mannelijke geslachtshormonen op de prostaat is deze wat in omvang toegenomen. Bij het poepen perst onze vriend naast de drol ook de prostaat een stukje in de bekkenholte en door de sterk verhoogde druk die opgewekt wordt is de steunspier naast de dikke darm gescheurd. Op donderdag heb ik hem gecastreerd om zo de hormoonprikkeling te stoppen en daardoor een slinken van de prostaat te bewerken en daarnaast heb ik de dambreuk, of hernia perinealis zoals de aandoening in moeilijke dokterspraat heet, gesloten. Een kort zinnetje voor een ingrijpende operatie. De huid naast de anus wordt ingesneden en alle spieren in het gebied worden gelocaliseerd. Tot diep naast de dikke darm is er een holte ontstaan die gesloten moet worden. Door middel van knoophechtingen met een oplosbare draad maak ik een reconstructie van de spierlagen. Retevoorzichtig zal ik maar zeggen want in de diepte opererend, wetend dat een steek door de darmwand de hond fataal kan worden, wordt er menig zweetdruppeltje geplengd. Operatie geslaagd, patient naar huis. Echter, de volgende dag was hij alweer terug. Het operatiegebied was flink gezwollen, wat volkomen normaal is na deze operartie maar waardoor onze felle rakker het persen met nog een versnelling hoger had doorgevoerd. Door het persen was nu de binnenbekleding van de darm naar buiten geperst met een nare zachtbloedende bol tot gevolg. Opnieuw onder narcose, bult terug geduwd, anus met een draad gesloten en zware medicatie om de zwelling te laten afnemen. Gelukkig ging het zaterdag al weer veel beter en kon de sluitdraad uit de anus verwijderd worden. En vandaag bleek dat het herstel zich doorgezet heeft. Gelukkig. Het lek boven water en de dam gedicht zullen we maar zeggen.

van modeziekte naar werkelijkheid

2009-08-31T20:08:00.000Z

U kent dat wel. In de Libelle staat een artikel over een zeldzame vorm van bij voorbeeld een blaasontsteking en de volgende dag lopen de wachtkamers van de huisartsen vol met mensen die nu juist die verschijnselen van die zeldzame blaasontsteking bij zichzelf ontdekt hebben. Even krijgt zo'n modeziekte de aandacht waarna hij al snel weer vergeten wordt. Toen ik de bloeduitslag van het kruising hondje bekeek moest ik weer aan dit fenomeen denken, maar dan wel andersom. Deze hond werd belaagd door een aandoening die enige jaren terug nog zeker tot bovengenoemde categorie zou behoren maar die nu helaas al te vaak waarschijnlijkheid is.
We waren al een tijdje met de patient bezig. Verschijnselen van hoge koorts met een bloeduitslag die op een forse ontsteking wijst. Een therapie wordt ingesteld maar het bijzondere is dat die geen effect heeft. Antibiotica en koortsremmers geven in dit soort gevallen eigenlijk altijd een bevredigend resultaat, maar nu is er niets van dit al. De koorts was rond de 40 graden en die wilde niet dalen. Dan maar eens van medicijn wisselen, soms heb je hier een aardig resultaat mee. Helaas, effect nul komma nul, de koorts blijft onveranderd hoog, sterker nog, er komen meer verschijnselen bij. Bloedneuzen, pijn in de nek, eigenlijk ook wat algemene stijfheid en erg suf en sloom. Nog maar eens diep doorvragen en nadenken. Omdat het hondje uit Spanje komt en omdat de ingestelde therapie faalt besluit ik opnieuw een bloedonderzoek te doen maar daarbij ook op een aantal obscure infecties te testen, die infecties waar we een aantal jaren alleen maar in de boeken van lazen maar waar we nu toch meer rekening mee moeten gaan houden. Een lijstje van vijf ziektes worden ingevoerd. Babesia, Borrelia, Leishmania, leptospirose en Ehrlichia, ik kan het ook niet helpen dat ze zo heten. Na een kleine week krijgen we de uitslag: Borrelia, de gevreesde ziekte van Lyme. Ergens tussen onlangs en langere tijd terug is de kruising door een teek gebeten die geinfecteerd was met Borrelia. Na een poos wordt de bacterie aktief en de patient ziek. Therapie helpt niet tenzij je nu net dat ene antibioticum gebruikt waar Borrelia gevoelig voor is. Gelukkig hadden we het lek boven water. Hoewel onze kruising nog niet helemaal boven jan is treedt er toch al een zichtbaar en bemoedigend herstel op. Ziekte van Lyme, het is eigenlijk geen modeziekte meer maar een vijand waar we zeker rekening mee moeten houden.

een terrier wil soms niet

2009-08-28T17:28:00.000Z

Vandaag had ik een terrier op het spreekuur. Een open en vrolijk hondje. Kwam meteen op me af lopen, snuffelen en mijn handen likken. Hij heeft pijn in zijn bek vertelde de eigenaresse mij. Als hij iets oppakt geeft hij een gilletje en laat het soms weer uit zijn bek vallen. Ik zet de hond op tafel en wil in de bek kijken. Nou, vergeet het maar. Meteen veranderde het lieve hondje in een furie, vol van verzet, de tanden bloot en totaal verstijfd. De eigenaresse kende haar hondje al een beetje dus stelde een verdovingsprikje voor maar ja, dat is natuurlijk ook niet geheel en al ongevaarlijk. Heel af en toe krijgen patienten problemen met narcose tot zelfs overlijden aan toe. De stelregel is dan ook dat we alleen narcose geven als het echt nodig is. Ik houd het hondje stevig vast maar het lukt me niet om goed in de bek te kijken. Wel is de bek halfgeopend met de tanden ontbloot. Ik kan een stukje in de diepte zien maar daar is niet veel aan de hand. Misschien een rood plekje achter de bovenvoortanden. Laten we eerst maar even wat antibiotica en pijnstillers proberen stel ik voor, als het probleem maandag nog niet over is kunnen we altijd nog verder. De eigenaar gaat accoord. Als het hondje weer op de grond staat komt hij vrolijk kwispelend op mij af, snuffelen en aan mijn handen likken. Echt, hij was niet bang voor me, hij wilde alleen en gewoon zijn eigen zin doen en hij was niet voor rede vatbaar. Heel soms zie je dat, alsof er twee hondjes in 1 zitten. Een hondje dat lief en meegaand is en een hondje dat weigert zich, niet voor rede vatbaar, aan het lijf te laten zitten. En in dit geval verdienen ze allebei respect.

kruipertje

2009-08-24T18:10:00.000Z

Drie weken terug was RUFUS, de sharpei van de familie die net binnenkomt, behandeld voor een kruipertje, een grasaartje die zijn naam eer aandeed. Het was begonnen tussen de tenen, was doorgebroken op de pols, nog een kleine plek halverwege het onderbeen om daarna aan de elleboog naar buiten te komen. Voor de duidelijkheid, een kruipertje is een grasaartje die, als het tussen de tenen vast komt te zitten, zich vanzelf een weg door de huid boort om daarna door het lichaam te gaan zwerven. Een grasaartje heeft een harde onderkant en "haartjes" die de andere kant opsteken. Hierdoor kan het maar 1 kant op en als het dus tussen de tenen vast komt te zitten "kruipt" het vanzelf naar binnen. Het lichaam wil dit rare ding afstoten en doet dat met ontsteking, vandaar dat er op verschillende plekken doorbraken van pus komen. Na de eerste keer was het echt over bleek bij navraag, maar nu, plots, was er weer een opengebarsten plek te zien. Onder narcose sondeer ik de gaten om te zien hoe diep ze zitten. Het grootste gat scheur ik met de schaar iets verder open en ik druk op de gezwollen ondervoet. Een beetje bloed, een beetje pus en een beetje prutweefsel komt naar buiten. Plots schiet het kruipertje in beeld. Ik leg het vieze natte ding trots op de palm van mijn hand. Oorzaak gevonden, probleem opgelost. De eigenaar kijkt met verwondering naar het grasaartje op mijn hand, de vorige had ze niet gezien en ze wist dus eigenlijk niet wat ze moest verwachten. Dat is de tweede in drie weken zeg ik tegen haar, toch maar eens gaan kijken of je niet een ander uitlaatplekje moet zoeken en vanaf nu ook maar even de voetjes inspecteren na het uitlaten. Ik geef silicea en graphites tegen fistelvorming en laat elke dag een paar keer sodabaden toepassen. Na een antinarcose prikje komt RUFUS weer snel zover bij dat hij wankelend de praktijk kan verlaten. De pechvogel denk ik, als ik hem over het pad zie vertrekken. Als hij nu maar niet op zijn nieuwe uitlaatplek iets anders gaat meemaken. In een stukje glas gaan staan of zoiets.

einde

2009-08-22T20:20:00.000Z

In de mand wordt hij binnengedragen, lopen kan hij niet meer. De grote hond kijkt me eindeloos vermoeid aan. De eigenaar begint meteen met vertellen, geen eetlust sinds vier dagen, wil niet staan, ze waren op vakantie geweest en de oppas had er niet zoveel aan gemerkt maar na een dag was de op dat moment nog funktionerende hond volledig ingestort. En nu is hij zoals hij is. Ik onderzoek hem, broodmager, iets benauwd, een dikke buik en bleke slijmvliezen. Het ziet er niet goed uit. De vrouw en de kinderen van de eigenaar staat erbij, ze zeggen niets. Ik vraag de eigenaar wat hij ervan denkt. Ik zie de ogen van de vrouw en haar dochter meteen volschieten. De zoon staat zich te verbijten. Ze hebben in de auto naar de kliniek duidelijk met elkaar gesproken over de consequenties van de toestand waarin hun huisdier zich bevind. In onderzoek ziet de eigenaar niet zoveel, de hond is al erg oud dus wat is erbij te winnen? Ik ben het met hem eens. Mijn conclusie is om afscheid te nemen. Helaas zullen zij zelf de beslissing moeten nemen. De eigenaar spreekt zich uit, inslapen is misschien wel het beste. De vrouw zegt niets. Ze kan het nog niet zeggen hoewel ze duidelijk weet dat het de enige juiste beslissing is. 5 minuten, 10 minuten gaan voorbij. Ik wacht. Uiteindelijk durft ze toe te geven. Dapper, wijs maar ontzettend moeilijk. Ik zeg dat het een juiste beslissing is dat ze het allerbeste voor haar lieveling kiest. Ik weet dat ze later niet zal denken dat het haar is aangepraat, dat ze onder druk het besluit tot inslapen heeft genomen, daarvoor heeft ze er te goed over kunnen nadenken en te goed naar de beslisssing kunnen toeleven. Een slaapprikje en na 5 minuten een overdosis narcosemiddel. Rust!! rust voor de hond en rust voor het gezin. Einde van het leed en begin van het gemis.

het begin

2009-08-21T21:27:00.000Z

Zo.
Na lang aarzelen toch maar een blog begonnen,
gewoon,
omdat het leuk is om de dagelijkse belevenissen in de dierenartsenpraktijk zo af en toe eens vast te leggen.
mensen die zielsveel van hun dier houden schilderen op de wijze zoals ze op mij zijn overgekomen.
en ja dan gaat het ook een beetje om mijzelf
want de realiteit is dat je als dierenarts er wel heel veel voor een ander en voor hun huisdier moet zijn. En dan maakt het niet uit of het een muis of een Duitse Dog is.
Liefde laat zich niet uitdrukken in uiterlijk formaat.
liefde komt uit het hart en strekt zich naar de ander uit.
En ik heb het voorrecht om in die band van liefde een rol te spelen.
op mijn manier
de teerling is geworpen
we zullen zien